Το “Ύδωρ” της Δημοκρατίας . Μια … “Κρητική” προσέγγιση

Γράφει η
Μαρία Θ. Κωνσταντινίδου
Οικονομολόγος (ΑΠΘ)-Financial Manager
Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Νομικής (ΔΠΘ)

Το “Ύδωρ” της Δημοκρατίας . Μια … “Κρητική” προσέγγιση
“Βολευτείτε … ”
Έτσι, συνήθως, δεχόμαστε έναν “Ξένο” που πλησιάζει και περνάει το κατώφλι του σπιτιού μας, κάπως έτσι, συνήθως και μια συγγενική πολυμελή οικογένεια με Παιδιά, Γονείς, Παππούδες και Γιαγιάδες και ένα “Νερό” ή … “Τσικουδιά” ομοίως για τους Κρήτες, το πρώτο που προσφέρουμε ως ένδειξη πολιτισμένης συμπεριφοράς, ευγένειας και σαν Αρχή Καλής Φιλοξενίας. Αρκεί, όμως, αυτό και μόνο για μια Καλή Συνέχεια;
Σε ένα θερμό καλωσόρισμα, ένα Παιδί το νιώθει, το χαίρεται, παραδειγματίζεται από αυτό και το θυμάται καλύτερα, όταν η θέση που του προσφέρεται από την/τον Οικοδέσποινα/τη, του επιτρέπει “ελεύθερα να εκφράζει” τον αυθορμητισμό και τη χάρη της ηλικίας του, υπό το βλέμμα αλλά και καμάρωμα του προστάτη Γονέα του. Ένας υπερήλικας, τακτοποιείται καλύτερα όταν από την θέση του μπορεί να αυτοεξυπηρετείται με βάση τις προβλεπόμενες από την ηλικία “κινητικές δυσκολίες” του αλλά, ταυτόχρονα, να καταφέρνει και να αντικρίζει περήφανα βλέμματα και χαμόγελα, να απολαμβάνει δηλαδή, τα δημιουργήματά του και να νιώθει όσο μπορεί ακόμη ενεργό, αναπόσπαστο μέλος του ίδιου συνόλου. Ένας νέος Γονιός ή ζευγάρι Γονέων, λειτουργεί καλύτερα όταν από τη θέση του έχει την άνεση και την ευκολία να επιβλέπει-προστατεύει τα ανήλικα μέλη αλλά και να εξασφαλίζει την φροντίδα των ηλικιωμένων, ενεργών όμως μελών, που συνοδεύει. Να είναι δηλαδή Άξιος Συνεχιστής αλλά συνάμα και πρότυπα Εγγυητής αυτής της Συνέχειας. Ένας “Ξένος”, αντίστοιχα, οφείλει να σέβεται τα “Του Οίκου” , έτσι ώστε και εφόσον, τελικά, όντως “Βολευτεί” και νιώσει “Οικεία” -αλλά κι αν όχι ακόμη- να προσφερθεί να ανταποδώσει, έστω και προσχηματικά “Τιμής Ένεκεν”, αυτή την “Άνεση”.
Έτσι, ακριβώς, Αλληλένδετες, Αλληλοεξαρτώμενες, με Κοινή Μοίρα και παρόλη τη διαφορά των χαρακτηριστικών τους ποιοτικών γνωρισμάτων, συγκριτικών πλεονεκτημάτων, είναι και οι Περιφέρειες, ως Γεωγραφικές Περιοχές αλλά και ως Θεσμικά Όργανα της Δημοκρατίας μας, μια εκ των οποίων και η Περιφέρεια της Λεβεντομάνας Κρήτης.
Εκεί, στην Ακριτική Κρήτη, στο 1/4 και της δικής μου οικογενειακής καταγωγής όπου, πρότυπα Οργανωμένο και Πολυμελές, άρτια ομολογουμένως πάντα, διοργανώνεται με επιτυχία κάθε τρία χρόνια το Παγκόσμιο Συμβούλιο των απανταχού Κρητών. Ένα συναπάντημα με χαρακτηριστικό ποιοτικό γνώρισμα τους αδιάρρηκτους, έντονους συγγενικούς αλλά, πάνω απ’όλα, συναισθηματικούς και συνεργατικούς, γόρδιους δεσμούς. Ένα πολυθεματικό περιβάλλον “Ανοιχτού Κώδικα” όπου η προσωπική μου παρουσία/αποτύπωμα εν έτη 2010 ακόμα – Φιλική, κατά βάση Συγγενική, αλλά και Επιστημονική- εστιάστηκε στον εντοπισμό και στον επαναπροσδιορισμό του ουσιαστικού ρόλου της Ομογένειας και στην “Συμβολή της στην Ανάκαμψη, Εξισορρόπηση και Σταθεροποίηση, κατά το δυνατόν, της Ελληνικής Οικονομίας και Κοινωνίας, εν μέσω Κρίσης ειδικότερα”. Μια ανοιχτή παρένθεση στον συνήθη προβληματισμό των Διοικούντων που, περισσότερο απολογητικά παρά επεξηγηματικά, έθεσε τελικά την Ομογένεια προ των ευθυνών της και απροσδόκητα ενώπιος ενωπίω με την ίδια τη φύση της. Η ανοιχτή παραδοχή ότι “Η Ομογένεια δεν έχει μπει ακόμη σε αυτήν την Λογική και σε τέτοιο βάθος σκέψης”, άρα, ούτε εκ των πραγμάτων και στην διαπραγμάτευση όρων και προϋποθέσεων για την υλοποίηση τέτοιου εγχειρήματος, διέβλεψε ότι ο δρόμος δεν θα είχε μόνο ανηφόρες και λακκούβες αλλά, εξίσου και Τρεχούμενες “Βρύσες” και Βολικά “Στασ-ίδια”, ευκαιρίες δηλαδή που σήμερα αρχίζουν, αν και αχνά, να διαφαίνονται στο μέσον του ορίζοντα, ισάριθμες όμως με τα κρόσσια (κάποτε δάκρυα) από τα κρητικά σαρίκια.
Τι είναι, όμως, τελικά στο βάθος της και σε όλο της το εύρος η ίδια η Ομο-Γένεια, σήμερα αλλά και διαχρονικά; Ποιά η “Εσωτερική Αξία” που Ενσωματώνει, που Αγοραπωλά, που χάρη σε αυτήν Δικαιώνει την ύπαρξή της, που η Ιστορία και Κοινή μας Μοίρα την Ανατιμά, που σαν νοητός “Μίτος” την Διακτυνίζει και Διαπραγματεύεται το Μέλλον της … από “Μακριά”; Ποιό και Πού το “Ύδωρ” του Πολιτισμού που κουβαλά;
Ως πότε, ίσως και Μοιραία να “Αφυδατωνόμαστε” πολλές φορές, ακόμα και για χάρη της; Ως πότε θα απαρνούμαστε αυτό που “Mας πονά”; Μόνο ένας “Πνιγμένος”, δεν δέχεται και δεν αναζητά “Νερό” για να σωθεί … Μόνο ένας “Κουζουλός” δεν νιώθει την ανάγκη της.
Για να μην φτάσουμε ποτέ εκεί που, αν και Πολυμήχανοι, οι Κρήτες τολμούν να λένε ακόμα, όπως μας έλεγε και ο Λασιθιώτης κυρ Βασίλης στα φοιτητικά μας χρόνια στη Θεσσαλονίκη, “Κόμπος που δεν Λύνεται … Κόβεται”.
Κρητική Μαντινάδα
“Η Λεβεντιά”

Η Λεβεδιά ‘ναι ‘νας καρπός
που σπάνια φυτρώνει,
γιατί χρειάζεται “Νερό”
να τονε δυναμώνει!
Με τσι καρδιάς μου το “Νερό”
ποτίζω τσι λεβέντες
να λένε λίγες μα καλές
σταράτες τσι κουβέντες!
Η Λεβεδιά δε σπέρνεται
μα ούτε και πουλιέται
μα όντε γεννιέται ο άνθρωπος
μαζί κι αυτή γεννιέται!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας