Το «δεξιό» παρακράτος της αριστεράς

Το αιώνιο αφήγημα της αριστεράς αφορούσε το παρακράτος της δεξιάς
Άλλο ένα λάθος της.
Το παρακράτος δεν έχει ιδεολογία.
Το παρακράτος είναι εκεί για να εξυπηρετεί τους εκάστοτε κυβερνώντες ανεξαρτήτου ιδεολογίας.
Προσφέρει της υπηρεσίες του με γλοιώδη συμπεριφορά, προφανώς είτε ένεκα οικονομικών απολαβών είτε κοινωνικής ανέλιξης.
Όλοι πέσαμε λίγο ή πολύ θύματα του παρακράτους… γιατί ακόμα και η απίστευτη γραφειοκρατία που επικρατεί στη χώρα , έμμεσο παρελκόμενο του είναι για να κάνει τη δουλειά του.
Το παρακράτος κάνει τη δουλειά του άλλοτε φανερά και άλλοτε κρυφά… εξαρτάται από τον αέρα που του δίνουν οι κυβερνήσεις.
Από την περίοδο του Κώστα Σημίτη ως και την περίοδο του Κώστα Καραμανλή είχαμε το παγκόσμιο φαινόμενο να δρουν 2 παρακράτη παράλληλα.
Κι όμως αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο καταφέραμε να το αναβαθμίσουμε το 2014 όταν τα δυο παρακράτη ενώθηκαν… σε σάρκα μία.
Όταν μικραίνει η πίτα και πρέπει να τρώνε όλοι , επόμενο είναι να γίνεται κάθε είδους συμβιβασμός.
Κάπου εκεί όμως χάθηκε κάθε μέτρο. Το παρακράτος έγινε ανεξέλεγκτο, αποκτώντας τεράστια εξουσία.
Είχε όλα τα μέσα και όλη τη δύναμη πλέον στα χέρια του.
Δεν μπήκε καν στον κόπο να κρυφθεί ή έστω να κρατήσει τα προσχήματα.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας, από την κορυφή της ως την άκρη των νυχιών της, έκανε αισθητή την παρουσία του.
Μεταμφιεσμένο όμως… ως ο καθαρτήριος άγγελος … ως ο Ηρακλής που πλένει την κόπρο του Αυγεία .
Και ο λαός; Ποιος λαός; Αυτός ο κατατρομαγμένος που ψάχνει μανιωδώς για εξιλαστήρια θύματα; Αυτός ο λαός που πιστεύει στις παγκόσμιες συνομωσίες , στις προφητείες του Νοστράδαμου ή ντόπιων αγιοποιημένων; Ποιος λαός;
Αυτός που βλέπει την πολιτική σαν προσωπολατρία και μέσον για να ικανοποιεί τα ρουσφέτια του;
Ποιος λαός; Αυτός που δεν ξέρει την ιστορία της πατρίδας του; Αυτός που χάφτει κάθε παραμύθι που θα ακούσει επειδή το είπε ο τάδε και κάθεται ωραίο στα αφτιά του;
Ποιος λαός; Αυτός που στις μέρες μας έχει ως πρώτο θέμα συζήτησης το βιτριόλι και την απαγωγή;
Ποιος λαός; Αυτός που βλέπει ως εχθρό μόνο τον Ερντογάν και όχι αυτούς τους δικούς μας δήθεν πατριώτες εντός των τειχών που απροκάλυπτα στήριξαν τον Ερντογαν;
Πόσα παραμύθια θα φάει ακόμα αυτός ο λαός;
Μέρα με τη μέρα αποκαλύπτονται περισσότερα στοιχεία για την υπόθεση Παπαγγελόπουλου.
Όποιον μετριοπαθή βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και να ρωτήσεις θα σου πει πως είναι δύσκολη η κατάσταση.
Και ακόμα στην ουσία δεν ξέρουμε τίποτα, ελάχιστα είναι τα στοιχεία που δημοσιοποιούνται και ακόμα πιο ελάχιστο το μέρος της υπόθεσης που έχει εξετασθεί.
Παρανυχίδα της υπόθεσης η πολιτική σκευωρία εναντίον πολιτικών αντιπάλων για την Νοvartis.
Από κάτω της κρύβεται …ο ασκός του Αιόλου.
Η δημοκρατία μας στο απόσπασμα και απαιτούνται λεπτότατοι χειρισμοί.
Ο λαός δεν μπορεί να αντέξει όλη την αλήθεια.
Ώρες ώρες σκέπτεσαι αν πρέπει να τον αφήσεις να ασχολείται με την απαγωγή της Μαρκέλλας, τα τάλεντ σόου και τις τουρκοσειρές.
Το ερώτημα είναι όχι το τα μπορείς να κάνεις αλλά αν πρέπει να το κάνεις.
Η Ελλάδα πλέον τα παίζει όλα για όλα σε διπλωματικό επίπεδο…και πρέπει να τα παίξει πριν γίνει ο Ερντογάν ανεξέλεγκτος. Η διεθνής σκακιέρα είναι ευνοϊκή για μας προς το παρόν.
Η χώρα χρειάζεται το λαό της ενωμένο και εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα, η αλήθεια θα μας λυτρώσει ή θα μας διχάσει; Πόσοι ακόμα μπορούν να ζουν με μύθους και παραμύθια;
Ο θεός της Ελλάδας δεν είναι ούτε η δόξα ούτε το χρήμα. Ποτέ δεν ήταν.
Έγινε πασίγνωστη στον κόσμο για τη δημοκρατία της και τα ιδανικά της.
Ιδανικά που εφάρμοζαν μέχρι και τον εξοστρακισμό …όταν αισθανόταν προδομένοι.
Τώρα έχουμε άλλου είδους δημοκρατία και άλλα ιδανικά.
Όπισθεν ολοταχώς άρα….για να σωθούμε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας