Ο “Πόντος” της Δημοκρατίας … η Συν-“Βουλή” της Ιστορίας

Γράφει η
Μαρία Θ. Κωνσταντινίδου
Οικονομολόγος (ΑΠΘ)-Financial Manager
Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Νομικής (ΔΠΘ)

“Σε έβλεπα από Μακριά … είσαι σαν Εύζωνας”…

Μακάρι να μπορούσε κάποιος με την ίδια αντίληψη και βεβαιότητα να εγγυηθεί πόσο “Μακριά” αντήχησε το σκαστό, τρανταχτό και ζωηρό γέλιο από την άκρως αυθόρμητη προσέγγιση, μέρα μεσημέρι, ενός ρακένδυτου εξωτερικά αλλά “Κύριου” ψυχικά και πνευματικά περαστικού, στην σύγχρονη συνοικία του Αγίου Ιωάννη της Νέας Κρήνης Καλαμαριάς, ζητώντας παραμονές των Χριστουγέννων παραδόξως την ελεημοσύνη μας.
Στα λίγα λεπτά που διαρκεί μια αναμονή λεωφορειακής γραμμής στην Καλή Μεριά -όπως αποκαλούν οι Πόντιοι την Καλαμαριά- της Θεσσαλονίκης, άκουσα απρόσμενα μια αφήγηση … Ωδή της Προσφυγιάς, από έναν υπερήλικα, Πρόσφυγα Πόντιο με καταγωγή από τον Πόντο της Μικράς Ασίας. Στο Kέντρο της Καλαμαριάς, μιας Πόλης δηλαδή που, παρότι καταφέρνει να βρίσκεται στο επίκεντρο των εξελίξεων και της πρωτοπορίας, οι Άνθρωποί της -από τους πιό Θερμούς, Ανοιχτόκαρδους, Χαμογελαστούς, Καλόπιστους, Φιλεύσπλαχνους, Φιλάνθρωπους αλλά και Σύγχρονους, ταυτόχρονα, με Βάθος Παιδείας και όχι απλά Νεόπλουτους Αριστοκράτες που είναι και ο συνήθης χαρακτηρισμός από τους ανίδεους που αδικεί την Αξία τους- επιμένουν θα έλεγε κανείς πεισματικά και λεβέντικα σε περίοδο κρίσης αλλά, πάντως, πηγαία ακόμα, να διατηρούν ζωντανές Αξίες όπως της Παράδοσης, της Οικογένειας, της Κοινωνίας, της Παιδείας, του Πολιτισμού, της Πίστης, της Άμιλλας, της Ισόρροπης Ανάπτυξης κά, βγάζοντας έτσι “Εκτός Προσφορών” ειδικά σε περίοδο Διακοπών και με Πνεύμα Εορτών την Αξία της Μετοχής, το δίλημμα δηλαδή “Καλαμαριά ή Επαρχία”.
Ένα δίλημμα και μια απόφαση τελευταίας στιγμής παραμονές Χριστουγέννων και για μένα που, όμως, δεν είχε τελικά και μεγάλο βάρος για να σηκώσω, αν σκεφτεί κανείς ότι η Ιστορία φροντίζει πάντα για μας και για το Μέλλον μας, όπως και έκανε για άλλη μια ακόμα φορά και για μένα, με την απαγγελία του ποιητικού κειμένου στο άκουσμα του ονόματός μου “Μαρία λεν την Παναγιά, Μαρία λεν και Σένα, Αν αρνηθώ την Παναγιά, Θα αρνηθώ και Σένα”. Ένα απρόσμενο Γιορτινό “Τίμιο” Δώρο από έναν άγνωστο περαστικό, μεγαλύτερο ηλικιακά από εμένα προς εμένα που, μόνο η γενειάδα, η κόκκινη ενδυμασία και ένας σάκος από ταξινομημένες αναμνήσεις του έλειπαν για να “αρνηθώ” ότι ήταν ο Άγιος των Γιορτών μου. Στο Σταυρωτό Φιλί του, ένιωσα εκτός από το βουβό “Ευχαριστώ” και το ‘Ήθελα να τα Πω”, έναν προσωρινό αποχαιρετισμό σε μια κοινή πορεία. Μια απόφαση για μένα φαινομενικά Στιγμής αλλά, ουσιαστικά, λόγω Ιστορικής Καταγωγής, Ζωής και με την Συν-“Βουλή” ενός Ζωντανού Θρύλου, υπερήλικα προς ενήλικα, μέσα από κοινό βηματισμό που ξύπνησε και για τους δυο μας μνήμες από τα πρώτα βήματα της παιδικής μας ηλικίας, της Ζωής μας.
Εκεί στο “Ρίζωμα”, οι πρώτες μνήμες της Ζωής για μένα, στο “Κατώφλι της Παιδείας”, στη μέση ακριβώς μιας “Σιδερένιας” καγκελωτής αυλόπορτας του Σχολείου που επισκέφτηκα για πρώτη φορά με τον Δάσκαλο πατέρα μου και με το δίλημμα “Εδώ, Μπροστά ή Πίσω;”. “Μπροστά” μου έβλεπα αυτό που, όπως και κάθε φυσιολογικό παιδί, “Ήθελα ενστικτωδώς και μπορούσα”, δηλαδή το “Παιχνίδι”. Μέσα μου δηλαδή “Εδώ” είχα αυτό που “Ήθελα διακαώς, καλλιεργούσα και μπορούσα”, την “Ταυτότητά” μου. “Πίσω” μου είχα αυτό που με υπερηφάνεια με έφερνε στη “Θέση” που βρισκόμουν και που “Ήθελα προπαντός και πληρούσα ως προστατευόμενο μέλος”, την “Οικογένειά” μου, την “Κατ-Αγωγή” μου. Παράλληλα, το νοσταλγικό πλέον σήμερα για τα συναισθήματα που μου ξυπνάει αλλά, παρα-Μορφωτικό για την ηλικία μου τότε, χαϊδευτικό και παρότι γλυκό, πετυχημένο και εμπνευσμένο “Μπουμπούκα Τζαϊντέ”, διέβαλε παρά διέβλεπε τον αυθορμητισμό των Στιγμών που έμελλαν τελικά να γίνουν από τις ωραιότερες της παιδικής μου ηλικίας αλλά και καθοριστικότερες κατά την συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης. Παιδί πολυμελούς οικογένειας, με επαληθευμένη την σεβάσμια όσο και σεβαστή “Αρχή της Πλειοψηφίας” προς εξυπηρέτηση του κοινού οφέλους, πήρα την απόφαση που φώτισε στο χαμόγελό μου και στο βλέμμα μου την Αγιότητα των Στιγμών.
Ένα γέλιο που γρήγορα έσκασε όπως και οι σπίνες μπροστά στα πόδια μου, με χάρη και λεβεντιά θα έλεγε κανείς από Πυρίχειο, παραδομένοι εγωισμοί μέσα σε ένα σύννεφο “Αγάπης” δυό Μέτρα Πόντους, με ένα μπουλούκι μαθητριών/τών που έτρεχε κατά πάνω μου φωνάζοντας “Μαρία, Μαρία … “, σπασμένες δηλαδή Σιωπές με την Φωνή της Αλήθειας που δεν διανοείται να ξεχωρίζει γλώσσες. Βιώματα για όλους μας από έντονες Στιγμές που μας βοήθησαν ευτυχώς εγκαίρως να συνειδητοποιήσουμε ότι, όσο φροντισμένη κι αν είναι μια ανατροφή των παιδιών, όσο εμ-πλουτισμένη και αν είναι μια βιβλιοθήκη τους, τίποτε δεν ολοκληρώνει αρμονικά τον ψυχισμό τους, όσο αν ζήσουν και αν νιώσουν βιωματικά αυτό που και η Διοικητική Επιστήμη, δηλαδή η Επιστήμη της Ανάπτυξης με τα Οικονομικά Μαθηματικά ορίζει ως “Εις Ολόκληρον”.
Στιγμές, δηλαδή, από μνήμες που ξαναζωντάνεψαν και με το ίδιο σκαστό, ζωηρό γέλιο, σε πρόσφατο χρόνο και στην Κωνσταντινούπολη, γνωστή αλλιώς σε όλους μας ως “Πόλη” και “Εις την Πόλιν”, στο ίδιο πάλι άκουσμα “Μαρία, αυτό είναι για Σένα” από έναν μερακλή πωλητή που διαφήμιζε την πραμάτεια του λύνοντάς μου την απορία λέγοντας “Εδώ … Εμείς τις Γυναίκες, τις όμορφες κυρίως αλλά και όλες που περνάνε καθημερινά κατά χιλιάδες, Μαρία τις λέμε …”
Πόσο Μεγάλα και Δυσθεώρητα αλήθεια μπορεί να είναι, τελικά, τα Γεγονότα, τα Μνημεία, τα Λόγια, τα Ταξίδια και πόσο μπορεί να αρκεί, τελικά, και μια “Μικρή” στα μάτια τους Αλήθεια;
Πόσοι “Πόντοι” ακόμα μπόι, τελικά, χρειάζεται για να καταλάβουμε επιτέλους όλοι ότι, η Ελπίδα γεννιέται μέσα από την Παιδεία και τα Αισθήματα, παρά τα Ερείπια και τα Θύματα …
Εις Μνήμην
Της γιαγιάς μου Μαρίας Κωνσταντινίδου, Προσφυγοπούλας κάποτε από την Κερασούντα του Πόντου της Μικράς Ασίας, Άξιας Συζύγου του επίσης Πρόσφυγα από την Νικόπολη του Πόντου της Μικράς Ασίας Γεωργίου Κωνσταντινίδη Ήρωος του ’40 Δασκάλου και Μητέρας των τριών -εις μνήμην του Συζύγου της- Δασκάλων παιδιών της, που μου εμφύσησε και εμένα από μικρό παιδί στην αγκαλιά της την Αξία της “Προσωπικής Ανάπτυξης”, που σήμερα Ανα-Γνωρίζουμε Διεθνώς μέσα από την Επιστήμη του Management ως “Personal Development” και “Life Coaching” βασισμένη στην Αρχή “I Am (Είμαι)”, που είναι η Ακολουθία
” I Deserve to Be (Αξίζω να Είμαι)” … ” I Want to Be (Θέλω να Είμαι)” … “I Can Be (Μπορώ να Είμαι)” … “I Will Be (Θα Είμαι)” … “I Am (Είμαι)”
και με τα τελευταία της λόγια που Μοιράστηκε, νικημένη από την επάρατο, “Ήμουν …. από Σίδερο”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας