Μια πριγκίπισσα σ’έναν κόσμο με αλήτες

Ένας κόσμος , σαφώς όχι βγαλμένος από παραμύθι. Μία κοινωνία με στάνταρ που αλλάζουν ανάλογα με τη φορά του ανέμου. Άνθρωποι πεζοί που δεν καταλαβαίνουν από λεπτά αισθήματα, έχουν ξεχάσει τις αξίες τα ιδανικά τους και η προσωπικότητα τους χτίζεται σύμφωνα με τα βιώματα τους , και όχι σύμφωνα με το τι μπορούν να αποκομίσουν από αυτά. Έρωτας , ούτε για αστείο , ρομαντισμός έννοια τόσο ξεπερασμένη. “Πέρνα καλά και μη νοιάζεσαι” , το μότο μας.

Και κάπου εκεί , μέσα σ’όλη αυτήν τη βαβούρα υπάρχουν ακόμη διαμαντάκια. Γυναίκες συνήθως (μη με κράξετε, λέμε τα πράγματα με το όνομά τους), οι οποίες πιστεύουν στα παραμύθια , τους έρωτες , τους πρίγκιπες , τα συναισθήματα , τις αγκαλιές με νόημα , τα παθιασμένα φιλιά ,στις σχέσεις ζωής , στο άλλο μισό , στις θυσίες και γενικότερα σε όλα εκείνα τα κλισέ που ξενίζουν το μεγαλύτερο κομμάτι του αντρικού πληθυσμού.

Είναι οι Γυναίκες εκείνες, που όταν τις κοιτάς καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά πως δε θα είναι εύκολο. Γιατί θα σε παρασύρουν και θα σε αιχμαλωτίσουν στο δικό τους κόσμο, θα γνωρίσεις νέα πράγματα στο πλάι τους , που ούτε καν φανταζόσουν ότι υπήρχαν , θα δεις τη ζωή με καινούρια οπτική και θα σ’αρέσει. Το στοίχημα όμως είναι μεγάλο.

Αυτές τις ξεχωρίζεις, τους πρίγκιπες τους όμως είναι τόσο δύσκολο να τους εντοπίσουν. Έχουν μάθει να πιστεύουν στους ανθρώπους , να πέφτουν και να ξανασηκώνονται όσες φορές και αν χρειαστεί , χωρίς να χάνουν την εμπιστοσύνη τους στο ανθρώπινο είδος. Κάθε φορά σαν ένα νέο ξεκίνημα. Θέλει κότσια. Και αυτό είναι ένα κύριο χαρακτηριστικό τους. Δε φοβούνται να τσαλακωθούν , να διεκδικήσουν , η λέξη εγωισμός είναι άγνωστη προς αυτές. Ξέρουν μόνο από προσφορά , αγάπη και καρδιά .

Τι γίνεται όμως όταν αυτά τα αιθέρια πλάσματα βρίσκονται εγκλωβισμένα σε έναν κόσμο που δεν τους ταιριάζει ; Όταν η Ζωή δεν είναι και τόσο συνεργάσιμη μαζί τους και τις κουράζει με άσκοπες περιπλανήσεις και ανούσιες αναζητήσεις. Τότε αρχίζει και η διαδικασία της μετάβασης. Οι περιπτώσεις είναι δύο. Είτε μένουν για πάντα μόνες , νιώθοντας σαν εξωγήινα όντα σε λάθος χωροχρόνο , είτε από μικρές πριγκιπισσούλες μεταμορφώνονται οι ίδιες στους αλήτες της ζωής τους. Απαρνιούνται τη φύση τους και γίνονται ένα με αυτό που τις πληγώνει πιο πολύ, το εξερευνούν το γνωρίζουν από μέσα με σκοπό να το καταπολεμήσουν. Όσο όμως πιο πολύ βολεύονται σε αυτά τα μέτρα , τόσο πιο πολύ συνηθίζουν , τις γοητεύει το γεγονός πως μπορούν να μεταλλάξουν το ίδιο τους το είναι, προκειμένου να χωρέσουν σ’αυτό τον κόσμο. Δεν συνειδητοποιούν πως οδεύουν ολοταχώς προς την καταστροφή τους.

Και τελικά το παραμύθι έχει δράκο και όχι πρίγκιπα, έχει αλήτισσα και όχι πριγκίπισσα. Οι οδοί είναι δύο όπως σας είπα. Το θέμα είναι ένα, εσύ που θέλεις να ανήκεις, στο δικό σου παραμύθι ή στον κόσμο που κάποιοι άλλοι κατασκεύασαν για ‘σένα κάνοντάς σε κομμάτι του ;

Επιλέγεις να είσαι πριγκίπισσα σε έναν κόσμο με αλήτες ; Ή αλήτισσα σε έναν κόσμο δανεικό ;

Αποδεχτείτε τη φύση σας , όποια και αν είναι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας