Μήπως εμείς δώσαμε τη λαβή στο Προξενείο για την ανεξέλεγκτη δράση του;

Οι σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας βρίσκονται εδώ και καιρό σε οριακό σημείο. Οι προκλήσεις από την γείτονα χώρα ολοένα και κλιμακώνονται καθώς έχει αντιληφθεί πως η Ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν είναι διατεθειμένη να απαντήσει δυναμικά έστω και μόνο σε διπλωματικό επίπεδο , αλλά είναι ικανή να θέσει τα πάντα υπό διαπραγμάτευση είτε από ιδεολογικούς λόγους είτε από την επιθυμία της να κλείσει όλα τα μέτωπα προκειμένου να μακροημερεύσει στην εξουσία.
Κατώτερος όχι μόνο των προσδοκιών , αλλά της βαρύτητας του αξιώματος που κατέχει, αποδεικνύεται και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απογοητεύοντας μέχρι και τον τελευταίο Ελληνα, ο οποίος έτρεφε κάποια ελπίδα προκειμένου να βρεθεί κάποιος που θα σηκώσει την τιμή της χώρας στο ύψος της.
Αυτά ως πρόλογος για το γενικό κλίμα που επικρατεί στην Ελλάδα και ας έρθουμε στο θέμα μας, την Θράκη και ειδικά την Ροδόπη , όπου έκδηλη είναι η ανησυχία όλων των κατοίκων , χριστιανών και μουσουλμάνων , στο ερώτημα μέχρι ποίου σημείου μπορεί να κλιμακώσει, σε χερσαίο επίπεδο ,την ένταση η Τουρκία , μετά και από την σύλληψη των δυο στρατιωτικών στον Έβρο. Φυσικά όλες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής και μέχρι πού μπορεί να φτάσει η δράση του όσο αφορά το στήσιμο πιθανής προβοκάτσιας, με απρόβλεπτες διαστάσεις.
Σε οποιαδήποτε χώρα του δυτικού κόσμου, κανείς δεν θα ανησυχούσε για την ύπαρξη Προξενείου, του οποίου ο ρόλος είναι να διευθετεί γραφειοκρατικά θέματα μεταξύ πολιτών δύο κρατών.
Στην Ελλάδα όμως και συγκεκριμένα στην Ροδόπη, δύο φορές ο ρόλος του Προξενείου ξέφυγε υπέρμετρα από τις αρμοδιότητες του. Η πρώτη φορά ήταν την εποχή του Σαδίκ που ξεκίνησε το 1989 και οδήγησε στα εκτεταμένα επεισόδια στην πόλη της Κομοτηνής ,για να εξομαλυνθεί μετέπειτα η κατάσταση με την πολιτική του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη.
Τώρα πάμε στην δεύτερη περίπτωση αναζωπύρωσης της δράσης του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής. Ας κάνουμε πρώτα όμως ένα μικρό flash Back για όσους δεν θυμούνται τις σχέσεις Ελλάδας Τουρκίας από το 2004 και μετά.
Οκτώβριος 2003: Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο Καραμανλής απηύθυνε χαιρετισμό στο 1ο συνέδριο του κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ερντογάν.

Νοέμβριος 2003: Το βράδυ της νίκης του στις εκλογές ο Ερντογάν διαφοροποιείται από το στρατιωτικό κατεστημένο και τον προκάτοχό του Ετσεβίτ, δηλώνοντας ότι το στάτους κβο στην Κύπρο δεν είναι αποδεκτό και πως έφθασε η ώρα να λυθεί το Κυπριακό.
Μάρτιος 2004: Δυο ημέρες πριν από τις εκλογές στην Ελλάδα, ο Ερντογάν έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Καραμανλή και του εύχεται καλή επιτυχία. Στο τέλος του ίδιου μήνα συμμετέχουν στον τετραήμερο διαπραγματευτικό μαραθώνιο της Λουκέρνης για το Κυπριακό.
Απρίλος 2004: Η απόρριψη του σχεδίου Ανάν από την ελληνοκυπριακή πλευρά δεν τραυματίζει την προσωπική τους σχέση, όπως αποδεικνύει η επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα δυο εβδομάδες αργότερα.
Μάιος 2004: Ο Ερντογάν γίνεται ο πρώτος Τούρκος πρωθυπουργός, μετά τον Οζάλ το 1988, που επισκέπτεται την Αθήνα. Με τη συγκατάθεση της Αθήνας γίνεται και ο πρώτος έπειτα από 52 χρόνια που περιοδεύει στη Θράκη.
Ιούλιος 2004: Η πολιτική σχέση αποκτά και «οικογενειακή» χροιά. Ο Καραμανλής γίνεται κουμπάρος στον γάμο της κόρης του Τούρκου πρωθυπουργού. Είναι μια κίνηση με σαφή πολιτικό συμβολισμό.
Ιούλιος 2005: Οι δυο ηγέτες εγκαινιάζουν μαζί στα σύνορα του Εβρου την κατασκευή του αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη.

Διακρίνουμε λοιπόν μια άριστη σχέση, τόσο σε πολιτικό όσο και οικογενειακό επίπεδο, μεταξύ του Ελληνα και Τούρκου Πρωθυπουργού, η οποία κάθε άλλο παρά προδιέθετε τους κατοίκους της Ροδόπης και της Θράκης για την μετέπειτα εκτροπή της δράσης του Προξενείου. Όλα αυτά φυσικά υπό την προϋπόθεση πως η Ελληνική πλευρά δεν θα έδινε την λαβή , που ίσως σε κάποιο σημείο να έφτανε και την ανοχή για δράσεις εκτός ορίων των αρμοδιοτήτων του Προξενείου.
Σημείο καμπής οι βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου του 2007.
Μελετήστε καλά τον πίνακα των τελικών αποτελεσμάτων στο νομό Ροδόπης

Τι διακρίνουμε με πρώτη ματιά; Πως η Ν.Δ. χάνει για 120 ψήφους το νομό Ροδόπης από το ΠΑΣΟΚ , ενώ στις εκλογές του 2004 είχε κερδίσει το νομό με άνετη διαφορά 3.000 ψήφων.
Αυτή η ανατροπή της πρωτιάς είχε όμως ένα σημαντικότατο αποτέλεσμα , η Ν.Δ. εξέλεγε μόνο έναν βουλευτή από τους δυο που είχε το 2004, ενώ το ΠΑΣΟΚ αύξανε τους βουλευτές του από έναν σε δύο.
Ποιοι ήταν οι βουλευτές που η τύχη τους κρίθηκε στους 120 ψήφους της πρωτιάς του ΠΑΣΟΚ και όχι της Ν.Δ;
Χατζηοσμάν και Πεταλωτής από το ΠΑΣΟΚ και Στυλιανίδης και Ιλχάν από την Ν.Δ.
Για όσους θυμούνται, το βράδυ εκείνης της ημέρας των εκλογών ήταν ατελείωτο , η καταμέτρηση των ψήφων είχε τελειώσει νωρίς , αλλά η επίσημη ανακοίνωση της καταμέτρησης των σταυρών αργούσε αφού το σύστημα του υπολογιστή είχε “κολλήσει” στα 3/4 των ψήφων, αν και οι υποψήφιοι βουλευτές μέσω των εκλογικών τους αντιπροσώπων ήξεραν τα αποτελέσματα. Ο Γιώργος Πεταλωτής και Αχμέτ Χατζηοσμάν έκαναν δηλώσεις και έπαιρναν συγχαρητήρια για την εκλογή τους , ο Ιλχαν γεμάτος ανησυχία έκοβε βόλτες πάνω κάτω στον προθάλαμο της νομαρχίας ενώ μέσα στο γραφείο του νομάρχη Αρη Γιαννακίδη βρισκόταν ο Ε.Στυλιανίδης. Γύρω στα μεσάνυχτα η πόρτα του γραφείου του νομάρχη άνοιξε, και έγιναν οι πρώτες δηλώσεις πως τελικά ο βουλευτής που εκλέγει η Ν.Δ. είναι ο Ευριπίδης Στυλιανίδης.

Εκείνο το βράδυ ίσως να άλλαξε και η μοίρα της Ροδόπης όσο αφορά το μειονοτικό, αφού το χέρι του Προξενείου οπλίστηκε με αδιάψευστα στοιχεία.

Από καιρό ήθελα να σας γράψω αυτήν την εμπειρία που έζησα εκείνο το βράδυ ,και για να σας πω την αμαρτία μου, όλα αυτά τα γεγονότα όχι μόνο τα πήρα αψήφιστα αλλά το χάρηκα και από πάνω.
Με το πέρασμα των χρόνων άρχισα όμως να προβληματίζομαι , ο ρόλος του Προξενείου παρέβαινε τα εσκαμμένα και κανείς δεν αντιδρούσε, , θαρρείς και το κράτος ήταν τυφλό και δεν έβλεπε τις εξωθεσμικές παρεμβάσεις, ούτε τις απόπειρες συνδιοίκησης, θαρρείς και δεν είχε τη δύναμη ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός να επιβάλλει τη νομιμότητα εντός της επικράτειας του.
Το αποκορύφωμα ήρθε με το σχεδιασμό του Καλλικράτη στο νομό Ροδόπης και τη δημιουργία των τεσσάρων δήμων εκτρωμάτων τουλάχιστον σε χωροταξικό επίπεδο. Ουδείς αντέδρασε και ιδίως η Ν.Δ που εκείνη την εποχή ήταν αντιπολίτευση και το μόνο που ψέλλιζε σε τοπικό επίπεδο είναι πως θα τον αλλάξει όταν γίνει κυβέρνηση. Και κυβέρνηση έγινε στη συνέχεια, και το αρμόδιο υπουργείο είχαμε στα χέρια μας , αλλά αλλαγή καμία, πάρα μόνο συνεχή πολιτική στήριξη σ όσους χειρίσθηκαν το θέμα της σταυροδοσίας των εκλογών του 2007 , που κατά σύμπτωση ήταν οι ίδιοι οι οποίοι εμπνεύσθηκαν και τον σχεδιασμό του Καλλικράτη στη Ροδόπη.
Για όσους έχουν ακόμα αμφιβολίες για εκείνο το περίφημο βράδυ δεν έχουν παρά να ανατρέξουν στον τύπο και να διαβάσουν τις δηλώσεις των 2 άλλων υποψηφίων της Ν.Δ. του Α.Ιλχαν και του Κ.Μπαμπασίδη που ήταν και οι συμπρωταγωνιστές της βραδιάς.

Κλείνοντας εκείνο που θέλω να τονίσω είναι πως ο Ευριπίδης Στυλιανίδης είχε όλα τα προσόντα να γίνει κορυφαίος πολιτικός, χωρίς να προβάλλει το επιχείρημα πως είναι κουμπάρος του Καραμανλή και θα βρίσκεται αιώνια υπό την προστασία του.
Θα μπορούσε να είναι κορυφαίος πολιτικός αν το 2007 , έβαζε πρώτα το συμφέρον της Θράκης , όσο αφορά την μειονότητα και όχι την τότε διαφαινόμενη λαμπρή πολιτική του καριέρα.
Θα μπορούσε να είναι κορυφαίος πολιτικός, αν έκανε έστω και μια φορά αυτοκριτική για τα τραγικά του σφάλματα όσο αφορά την πολιτική του ως προς την Θράκη. Ναι Ευριπίδη μου, ουδείς αλάνθαστος ,δεν θα φταίνε πάντα οι άλλοι για όλα.
Και ναι Ευριπίδη μου, στην ζωή υπάρχουν και νίκες και ήττες, και χαρές και λύπες, ίσως είναι αργά τώρα που στο λέω αλλά έπρεπε να τις ζήσεις όπως τις ζει ο απλός λαός, που δεν είχε μπαρμπα στην Κορώνη που συνομιλούσε απ ευθείας με τον Ερντογάν εκείνες τις εποχές.
Και τελικά ποιο το όφελος απ όλα αυτά Ευριπίδη μου; Άντε το πολύ πολύ να ξαναεκλεγείς βουλευτής και να ξαναγίνεις υπουργός. Τι θα κάνεις; θα περιορίσεις το Προξενείο; Πως και με ποιό τρόπο Ευριπίδη μου; Να σου ξαναθυμίσω μήπως, επί ποιανού θητείας αυτό ξέφυγε και γιατί;

Φιλικά
ένας πολύ παλιός συμπολεμιστής
Δ.Κ.

Εγγραφείτε στο Newsletter μας