Κοινό Μυστικό

Τα μάτια μου σε κοιτούν καθώς κοιμάσαι.
Σε περιεργάζονται κάθε λεπτομέρεια κάθε μικρό σημάδι της ψυχής σου.
Και ‘γω εκεί να στέκω από πάνω σου , σαν άγρυπνος φρουρός σαν φύλακας άγγελος
να μαζεύω κάθε σου αμαρτία κρατώντας την σφιχτά , φυλαχτό.

Υπάρχουν μέρες που σε βλέπω να βυθίζεσαι στο βούρκο σου και δε μπορώ να κάνω τίποτα
άλλες στιγμές γελάς διάπλατα και άλλες απλά κλαις σιωπηλά κάτω από τον μανδύα σου.
Ξέρω , γνωρίζω πολλά ..μα σιωπώ και ‘γω μαζί σου.
Παίζω θέατρο, είμαι καλή σε αυτό..

Εσύ όμως δε γνωρίζεις ή εξασκούμε παρέα την τέχνη του φόβου , της ατολμίας.
Κάθε φορά , μα αλήθεια σου λέω κάθε φορά η απόφαση είναι στο τέρμα της, ψηλά στην εκπνοή
και έτσι απλά σαν να ανασαίνω θέλω να στο πω , μα και η αναπνοή μου επηρεάζεται όταν είμαι κοντά σου.
Έχω λιγότερο οξυγόνο , δε με πειράζει..πληγώνομαι ναι μα δε με πειράζει..

Και κάπως έτσι οι λέξεις απλά δε βγαίνουν ποτέ από το στόμα μου..
Σαν καυτά σίδερα συνεχίζουν να με ματώνουν , μα εγώ θα μένω εκεί , γιατί στο υποσχέθηκα
γιατί δε γνωρίζω που αλλού να πάω
γιατί δεν υπάρχει πιο “ζεστό” μέρος για ‘μένα απ’την αγκαλιά σου.

Θα μένω στο προσκεφάλι σου ώσπου να ξυπνήσεις.
Με την ελπίδα να με δεις και ‘συ κάποτε
ή έστω να καταφέρω να μοιραστώ το φορτίο σου
για να κοιμηθείς γαλήνιος ξανά και ας είναι άλλοι πρωταγωνιστές στα όνειρά σου..
Εγώ θα ‘μαι πρωταγωνιστής στις δυσκολίες σου

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας