Τα μάτια μου στον καθρέφτη κοιτώ
μα δε τα βρίσκω,
το είδωλο μου καμιά ομοιότητα δεν παρουσιάζει
ένας ξένος στέκεται μπροστά μου ένα άγριο θεριό και με τρομάζει.

Αίμα μυρίζει η ατμόσφαιρα
σκόνη από μπαρούτι παντού και συντρίμμια,
τα μαλλιά μου σκούπα ψάθινη
για να καθαρίσω λίγο το τοπίο..

Μα αυτή η εικόνα δε φεύγει , δεν είναι μόνο στον καθρέφτη
είναι η αύρα του δωματίου, η αύρα που εκπέμπει όλο σου το σώμα καθώς στο δρόμο περπατάς.
Πάντα και παντού η ίδια αίσθηση , πως η σκιά είναι εκεί πίσω από το σβέρκο σου και εσύ νιώθεις μόνο την ανάσα
χωρίς να μπορείς να κουνηθείς .

Σου μιλάει σου λέει πράγματα που ήδη τα ξέρεις ,
μα τον τυφλό επιλέγεις να κάνεις , τον κουφό , οτιδήποτε αρκεί να ξεφύγεις έστω για μια στιγμή.
Κοιτάω λοιπόν για μια τελευταία φορά τον καθρέφτη πριν φύγω και τούτη τη στιγμή το αίμα είναι φανερό
γιατί τα μάτια είναι κόκκινα και εγώ έχω σπάσει αυτόν τον καθρέφτη , αυτό το είδωλο για ‘σένα
Για να γλιτώσεις.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας