Η “Ταχύτητα” της Δημοκρατίας …

Γράφει η Μαρία Θ. Κωνσταντινίδου
Οικονομολόγος (ΑΠΘ)-Fınancıal Manager
Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Νομικής (ΔΠΘ)

Η “Ταχύτητα” της Δημοκρατίας …

Κάλλιο “Αργά” παρά “Ποτέ”

1996 … Δεκαπέντε χρόνια ανάγνωσης Εφημερίδας, μετρώντας από την ηλικία των πέντε, όταν για “Πρώτη” φορά και μετά από Χριστουγεννιάτικο Γεύμα στις Σάπες, μια απροσδόκητη “Πρώτη” φωνητική ανάγνωση εξέπληξε ευχάριστα τους συγγενείς, με τον παιδικό αυθορμητισμό όσο και ενθουσιασμό μου “Μπαμπά, να σου διαβάσω εγώ σήμερα την Εφημερίδα σου ;” Μια έκπληξη που άφησε φαινομενικά ανέγγυχτο τον Δάσκαλο πατέρα μου που, όμως, ήξερε και είχε συνηθίσει, ίσως, όσο κανείς, τις … εκπλήξεις μου.
Πόσο κοινότοπο αλήθεια μπορεί να είναι το χιλιοπαιγμένο “Κρυφτό” των μικρών παιδιών και πόσο άλλο τόσο ήταν τελικά για μένα που, η κρυψώνα που επέλεγα -όχι πάντα αλλά όσο μπορούσα πιο συχνά ώστε να “Κερδίζω Χάνοντας” για να μην βαριέμαι την επανάληψή του- ήταν το δωμάτιο με τα βιβλία του παππού μου Δασκάλου, Αποφοίτου της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Αλεξανδρούπολης και ‘Ηρωα του ’40, όπου με την ευλαβική φύλαξη της γιαγιάς “κοσμούσαν” την ανατροφή μας, πάντα σε περίοπτη θέση και σε σημείο προσιτό για τα εγγόνια της που, ποιός ξέρει, ίσως και να τα ονειρευόταν και αυτά Δασκάλους, όπως, με τη σιδερένια ομολογημένη της θέληση, κατάφερε να καμαρώσει Δασκάλους τα τρία παιδιά της. Ένα δωμάτιο συνήθως σκοτεινό και κρύο λογω της χαμηλής επισκεψιμότητας, όπου το μοναδικό φως που έμπαινε ήταν οι ηλιαχτήδες από τις χαραμάδες της πόρτας, σε ένα σπίτι ηλιόλουστο, όσο και οι Καρδιές των Ανθρώπων του.”Μα πως ξέρει το Παιδί να διαβάζει; Ακόμα δεν έχει πάει καν Σχολείο…” Μια αυθόρμητη αντίδραση της Στιγμής, με μια ερώτηση που δεν λάμβανε, ‘ομως, υπόψην της τον “Κόσμο των Παιδιών”… τον “Κόσμο της Παιδείας” που ανεβάζει “Ταχύτητες”.
Έτσι, ο χρόνος το μεράκι το μεγάλωνε, αρμονικά και αγκαλιά με την ηλικία και με τα Μονοσέλιδα να γίνονται Δισέλιδα και Ένθετα “Διεθνή”. Οι Γνώσεις διευρύνονταν και μαζί με αυτές και οι απορίες, οι εύλογες ανησυχίες, με Θέα στον ορίζοντα την “Κάλπη” που, νόμιμα και δικαιωματικά, διεκδικούσε μερίδιο στην ‘Κληρονομιά”, που δεν είναι άλλη και πιό πολύτιμη -για την Θράκη ειδικά- από τον “Χρυσό της Παιδείας”.
1996 … Χρονιά Εκλογών.Μια μέρα της χρονιάς σαν όλες τις άλλες, με την Εφημερίδα πιστή συντροφιά και το γλυκό, όλο αγάπη, παράπονο της παρέας “Αμάν, πια, με αυτήν την Εφημερίδα σου”, δέχθηκα το κάλεσμα “Έλα να δεις ένα Δασκαλοπαίδι που βάζει Υποψηφιότητα” σε μια τηλεοπτική συνέντευξη σε κανάλι της Ροδόπης. Προσαρμοσμένη, όπως και η πλειοψηφία του κόσμου, στις εως τότε επαναλήψεις, τις ξύλινες γλώσσες και τα κούφια λόγια, προτίμησα φυσικά, την Εφημερίδα μου. Η λέξη, όμως, “Δασκαλοπαίδι”, το Βάρος, το Φως και η Αξία της, ξεπηδούσε μέσα από τις προτάσεις των κειμένων και ο Θόρυβός της πιό αισθητός και απο τον ήχο του ξεφυλλίσματος. Αδύνατον να συγκεντρωθώ. Διέκοψα το διάβασμα, κάτι που έως τότε έκανα είτε σε περίπτωση εξυπηρέτησης μιας ανάγκης της οικογένειας, είτε για να απαντήσω σε ένα τηλεφώνημα όλο χάρά “Διαβάζω Εφημερίδα”.
Η τηλεοπτική εικόνα που “Είδα”, μιλούσε από μόνη της “…”. Με τα λόγια “Περιττά”, επέστρεψα στην Εφημερίδα, με την ίδια πάντα χαρά. Ήταν η “Πρώτη”, όμως, φορά που αυτά που άκουγα ήταν όχι μόνο πολύ πιο ενδαφέροντα από αυτά που διάβαζα αλλά, κυρίως, ήταν ακριβώς αυτά που ήθελα -όπως και ο κάθε συνειδητοποιημένος πολίτης ενδόμυχα- να Μοιραστώ. “Είδα” και “Άκουσα”!
Έτσι και βρέθηκα μια μέρα της ίδιας χρονιάς, με την Εφημερίδα στο χέρι, συνοδοιπόρος σε μια ατέλειωτη -χωρίς διακριτή Αρχή και Τέλος- “Φάλαγγα” πολιτών, στον πανέμορφο προορισμό Κομοτηνή-Αλεξανδρούπολη. Ένα “Ταξίδι” που, μόνο όποιος το έζησε μπορούσε να αισθανθεί, σήμερα να θυμηθεί και αύριο να επικαλεστεί, το πως είναι δηλαδή να χάνεις την αίσθηση του χώρου και του χρόνου και να την ξαναβρίσκεις ταυτόχρονα την ίδια Στιγμή. Ένα φαινόμενο που ως τότε συναντούσες, πόσο μάλλον ζούσες, πουθενά αλλού παρα μόνον στα μεγάλα αστικά Κέντρα, στην Πρωτεύουσα, στην Συμπρωτεύουσα και στις ευνοημένες από την Φύση (Γεωλογικό Περιβάλλον, Επενδυτικές-Επιχειρηματικές Ευκαιρίες, Εξεδικευμένο Ανθρώπινο Δυναμικό) περιφέρειες της Χώρας.
Οι συζητήσες και οι ζυμώσεις πολλές, με τα Δι-Θέσια, τα Πεντα-Θέσια, τα Τρι-Θέσια ακόμη τότε και τα Δί-Κυκλα, επίσης, οχήματα να παίρνουν τη “Θέση” τους, μεταξύ αυτών κι εγώ με τα “Πολύ επιστημονικά” μου. Από τα Λόγια, προτίμησα καλύτερα να αφουγκραστώ και να απολαύσω τις Εικόνες, τα Χρώματα, τους Ήχους, τις Γλώσσες της Φύσης … την “Ψυχή” της Ροδόπης. Κάποια Στιγμή αναρωτήθηκα “Με τι Ταχύτητα πηγαίνουμε ;” Η Απάντηση “Με Πρώτη, το πολύ Δευτέρα” με επανέφερε στην πραγματικότητα της “Ταχύτητας” που συναντά κανείς μόνο στο Κέντρο μιας Πολυσύχναστης Πόλης αλλά και της Κομοτηνής, κυρίως όμως, στην Πρωτεύουσα με το γνωστό σε όλους Κυκλοφοριακό της.
Στο “Μέσον” της διαδρομής, στο “Τέρμα” δηλαδή του προορισμού καθώς ακολουθούσε και “Επιστροφή … στο Μέλλον”, άκουσα με απορία μέσα στο πλήθος “Ήρθαν τα Παιδιά; ” και ομολογώ προβληματίστικα. Μα, “Η Λεβεντιά της Θράκης και η Χρυσή Καρδιά Της” έσμιγε … Οικονομικά, Νομισματικά, Πολιτικά … διεύρυνε δηλαδή την Οικογένειά Της, με μια Σχέση Ζωής (ΟΝΕ). Την ίδια Στιγμή στο Χάσμα Γενεών παιζότανε Πινγκ-Πονγκ η λεπτομέρεια της Ουσίας … “Η Αρχή της Πλειοψηφίας”… Μια δηλαδή “Ανοιχτή Αγκαλιά” που δεν έχει Ηλικία, που κρατούσε στα χέρια της, πλέον, την Σκυτάλη … Σπρίντερ υψηλών “Ταχυτήτων”.
Σήκωσα το Κεφάλι μου Ψηλά για “Να μην ξεχάσω ποτέ Αυτό που Ζω και Αυτό που θα ήθελα και θέλω να Ζήσουν τα Παιδιά μου και τα Παιδιά όλου του Κόσμου”. Σκέφτηκα “Σε όποια Γωνιά της Γης κι αν βρεθώ, τον Ίδιο Ουρανό θα Δω … Την Αγάπη για τον Τόπο, Την Αγάπη των Ανθρώπων μεταξύ τους, Την Αγάπη για τον Άνθρωπο”. Γιατί σε όσα Τρένα, Λεωφορεία, Πλοία, Αεροπλάνα κι αν μπεις για να “Φύγεις”… με την Καρδιά Γεμάτη “Δεν Φεύγεις” ποτέ.
Στο κέντρο του πανέμορφου αυτού και πλούσιου αισθητικά, αλλά και ουσιαστικά, Μωσαϊκού, με τις Εικόνες, τα Χρώματα, τους Ήχους, τις Μελωδίες, τις Γλώσσες, σταμάτησα στη μέση του Δρόμου και γύρισα το Κεφάλι μου, έστρεψα το Βλέμμα μου προς τη διαδρομή. Ο Δρόμος άδειος, με τα οχήματα παρκαρισμένα παραπλεύρως, έτοιμα για την “Πρώτη” της “Επιστροφής”.”Είδα” σχεδόν ολοκάθαρα την Κομοτηνή και την “Πλατεία Ειρήνης”, “Είδα” την Θεσσαλονίκη -σήμερα Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας 2014- και το ΑΠΘ που με περίμεναν νεοεισαχθείσα Φοιτήτρια, “Είδα” την Ελληνική Σημαία στον Βράχο της Ακρόπολης, “Είδα” την Καρδιά της Ευρώπης, “Είδα” το Μέλλον να με κοιτάζει βαθειά στα Μάτια …
Φτάσαμε … Τα Φώτα Ανάψαμε … Το Σκοτάδι Φωτίσαμε … Τα Τέρατα τρομάξαμε …Κερδίσαμε …
STOP στο Δρόμο, γιια να Θυμόμαστε “Ευχαριστώ”
… Δεν Αλλάξαμε … Δεν Χαθήκαμε!

Μουσική Επένδυση
Κερδίσαμε-Θάνος Καλλίρης
“… Όλους τους Φόβους Μας Νικήσαμε … Την πιό Μεγάλη Αγάπη Ζήσαμε … Κερδίσαμε … “

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας