Η Μοίρα της Δημοκρατίας και τα Εγνωσμένα “Γιατί”

Γράφει η

Μαρία Θ. Κωνσταντινίδου
Οικονομολόγος (ΑΠΘ)- Fınancıal Manager
Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Νομικής (ΔΠΘ)


Η Μοίρα της Δημοκρατίας και τα Εγνωσμένα “Γιατί”

Γεω-Μετρία και Ακρό-Πολη

“Γεωμετρία”… Το λέει και η λέξη. Θεματικό πεδίο της Μαθηματικής Επιστήμης που ασχολείται, μετράει και μελετάει το “Γέω” και ότι αυτό περιλαμβάνει.
“Γεωμετρία”… Αντικείμενο Γνώσης που, εκτός από την καλλιέργεια Μαθηματικής, δηλαδή Λογικής Σκέψης -Αναλυτικής, Συγκριτικής, Συνθετικής- αποτελεί με το συμβολικό της χαρακτήρα “Εγχειρίδιο Συμβουλευτικής” για τον προσανατολισμό και την κοινωνική ένταξη των νέων και για την καλύτερη προσαρμογή στην Οικογένεια, στο Σχολείο, στην Κοινωνία, στην Εργασία και στην πολυδιάστατη και αμφιμονοσήμαντη περίοδο Αναπαραγωγής και Διαιώνισης του Ανθρώπινου Γένους. Μαθηματικά δηάδή και Κοινωνικά Μεγέθη με τα οποία βρέθηκα κι εγώ, περισσότερο φίλα προσκείμενη παρά αντιμέτωπη σαν μαθήτρια, με το “μικρό” μου μυαλουδάκι να επιχειρεί να Γνωρίσει, να Αναλύσει, να Κατανοήσει, να Συνθέσει, να Αιτιολογήσει, Έννοιες, Σχήματα και Νοήματα.Αναμεσα σε αυτά και τις “Μοίρες του Ισοσκελούς Τριγώνου”.
Την Ερώτηση του Δασκάλου μας συνόδευε μια παρατεταμένη, παγωμένη μπροστά στο άγνωστο και περίπλοκο, Σιωπή μας. Δευτερόλεπτα προτού προλάβει να μεταλαμπαδευθεί η Γνώση, πέρασε στην Ιστορία. Από τα σπλάχνα της γεννήθηκε μια Νέα.
Η Απάντηση που βγήκε από τα χείλη μου, του τρόπου “Τζα!”, ξάφνιασε ευχάριστα, όπως μια πυγολαμπίδα μέσα στη νύχτα, φωτίζοντας στο βλέμμα του το “Σε περίμενα”. Την σύνεση στη αντίδρασή του “πρόδωσε” ένα ταπεινό και δύσπιστο, θετικό όμως και με κοίλο, μαλακό ερωτηματικό, “Γιατί”. Απάντησα με την ίδια λογική που σκέφτηκα, “Γιατί αυτό είναι Δημοκρατία”.”Έτσι αντιλαμβάνομαι το ρόλο μου, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που μου αναλογούν στην Οικογένεια και στην Κοινωνία, σαν Παιδί τρίτεκνης οικογένειας με δύο Αδέρφια, σαν μελλοντική Μητέρα και Γυναίκα”.
Τη Λάμψη της αμοιβαίας δικαίωσης στο βλέμμα του, στο πρόσωπο και στο χαμόγελό του, την θυμάμαι ακόμη και θα τη θυμάμαι για πάντα. Ήταν η Στιγμή που συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι, η πραγματική Επιτυχία και Ευτυχία κάθε ενός Δασκάλου, που διδάσκει το “Κάλλος σε Όλα” είναι, πέρα από τη διάδοση της Γνώσης, η… Διανοία.
Αυτήν την αμοιβαία δικαίωση, επιχείρησα να ολοκληρωσω, με την ορθή -κρινόμενη εκ του αποτελέσματος- απόφαση και πρωτοβουλία να διεκδικήσω το ταπεινό αξίωμα της Προεδρίας του Μαθητικού Συμβουλίου και την εφαρμογή της Δημοκρατίας στην Πράξη, με Πράξεις. Μια απόφαση που γέννησε απορίες τότε -“ένστικτο“ σε μετάφραση, ελεύθερη απόδοση σήμερα- με το “Κάτσε φρόνιμα” των γονιών μου προς εμένα και την αντίστοιχη “Και το Φρόνημα;” από εμένα προς εκείνους. Μια πρωτοβουλία που, για να υλοποιηθεί με επιτυχία και να της προσδώσει Προστιθέμενη Αξία, απαιτούσε οξεία αντίληψη από πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους Γωνίες, σε μια καθημερινότητα εκτός ελέγχου και έξω από τα έως τότε καλώς νοούμενα και βιούμενα.
Το καλωσόρισμα των ταλαιπωρημένων αλλά πολλά υποσχόμενων Αδερφών μας Ποντίων, από την γειτονιά της πρώην ΕΣΣΔ, ανέτρεψε την γλυκειά και αρμονική μας καθημερινότητα, που μεταλλάχτηκε σε εντατικό αγώνα τήρησης λεπτών ισορροπιών σε τεντωμένο σχοινί κι εμείς, “Ακροβάτες των Ονείρων”, να διεκδικούμε ξαφνικά τα αυτονόητα…Τάξη, Ασφάλεια, Πολιτισμό, Φρόνημα, Παιδεία, Αλληλεγγύη, Ευγενή Άμιλλα. Αντί, όμως, αυτών το καθημερινό μας σκηνικό ήταν ο φόβος της βίας, η ξενοφοβία, ο στείρος ανταγωνισμός, η καχυποψία, η αναταραχή, οι αντίθετες διεκδικήσεις, οι υλικές καταστροφές, οι προσβολές της γενετήσιας φύσης…σκηνές 3D-ταινίας τρόμου στην Άκρη της Πόλης.
Η Δημοκρατία, όμως, Άντεξε! Τα φοβισμένα προσωπάκια, τις εκρήξεις βίας, τους διαχωρισμούς, διαδέχθηκαν τα αυθόρμητα -και όπως πρέπει να είναι- ζεστά, πλατιά παιδικά χαμόγελα, ο ανεπιτήδευτος καλλωπισμός, οι αθλητικές επιδόσεις και επιδείξεις, η συνέργεια και τα διαπολιτισμικά δρώμενα. Η καλύτερη, βέβαια, για μένα έκπληξη, αυτή του ενστερνισμού της Αγάπης και της Επιτυχούς Επίδοσης και από τον πιό αδιάφορο μαθητή της τάξης στα Μαθηματικά “της Καρδιάς μου”.
Η Νίκη, όμως, της Δημοκρατίας, για να δαφνοστεφανωθεί, έπρεπε να επαληθεύσει τον πλουραλισμός της. Στο άκουσμα της “Παραίτησής” μου, ο Δάσκαλός μας ξαφνιάστηκε, αυτή τη φορά αρχικά δυσάρεστα. Γνωρίζοντας, όμως, πλέον τον “Άνθρωπο πίσω από τους Αριθμούς” και διαβλέποντας ότι “Υπάρχει Λόγος” για την πρωτοβουλία μου αυτή, με ρώτησε “Γιατί”. Η Απάντηση ίδια όπως πάντα… “Γιατί αυτό είναι η Δημοκρατία”. Με αίσθηση Χρέους, παραχώρησα το δικαίωμα διεκδίκησης σε συνθήκες ομαλής πλέον προσαρμογής και ένταξης στην Σχολική και Κοινωνική Ζωή, στους πρόποδες ακριβώς του βραχώδους λόφου- αγνώστου για την καθεμία και τον καθένα μας υψόμετρου- εφηβείας και προς όφελος, κυρίως, των από τη φύση τους καλούμενων να ηγηθούν στη Ζωή, αρχής γενομένης από την ένταξή τους στα “Γυμνάσια” που λειτουργούσαν τότε αποκλειστικά εντός Πόλης. Σε σωστές πλέον βάσεις, κάτοχοι ελληνικής παιδείας και αγωγής όσο και διαγωγής, πολιτισμό και ιδεώδη, όλοι δικαιούμασταν να διεκδικήσουμε και να δοκιμαστούμε όσο το δυνατόν ισότιμα μεταξύ μας, ηγέτες “Έχοντες Ελληνικό Φρόνημα”.
Το πείραμα προβλέφθηκε. “Βαρύς ο Θησαυρός” και ποιός να τον σηκώσει. “Κλειδώθηκε” στο Χρονοντούλαπο της Ιστορίας.
Η Τύχη, όμως, δεν με αδίκησε. Στην Κλήρωση μεταξύ Αρίστων για τους Σημαιοφόρους της Παρέλασης, ο Τίτλος “Παραστάτρια” ήταν αυτός που περιεκτικά περιέγραφε το ποθούμενο… τη “Συμπαράσταση στη Δημοκρατία”
Το Χρέος Όλων Μας!
__________________________________________________________________________

Η Αφήγηση αποτίει Φόρο Τιμής στον Αείμνηστο και Πολυαγαπημένο μας Δάσκαλο Στέφανο Καρακύριο στο 11ο Δημοτικό Σχολείο της τότε ΕΚΤΕΝΕΠΟΛ Κομοτηνής (1986-1988). Άνθρωπος που γλύκαινε τη Ζωή και την καθημερινότητά μας με την Αξιοπρέπεια, το Ήθος, την Καλοσύνη, την Χριστιανική Αγάπη, το Πατριωτικό κύρια Δημοκρατικό Φρόνημα και τα Ανθρωπίνως Δυνατά που προσέφερε σε εμένα -και όχι μόνο- προσωπικά στην, εντός και εκτός Σχολικής Ζωής, πορεία.
Ένα γλυκό σοκολατάκι στο γραφείο του, που “έκλεβα” από τη φουντανιέρα του σαλονιού μας, ήταν ότι μπορούσα τότε με τον παιδικό μου αυθορμητισμό να του προσφέρω σαν αντάλλαγμα όλων Αυτών, “τρυπώνοντας” όσο πιό μυστικά μπορούσα στο γραφείο των Δασκάλων σχεδόν καθημερινά, πριν την πρωϊνή σχολική μας Προσευχή.

Εκείνος που στην Μοναξιά του με δάκρυα Την ποτίσει, Την θρέψει, Την ριζώσει καλά και με το Φως Την διατηρήσει χλωρή, ξέρει ότι, Μόνη κι Αυτή, θα Αδελφώσει.

Υπό την μουσική υπόκρουση του
“Να Μ’ Αγαπάς”-Παύλος Σιδηρόπουλος
“…Κλείσε την Πόρτα Με Κλειδί…γιατί Αν γλιτώσει το Παιδί, υπάρχει Ελπίδα…”|

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας