Η κάθαρση της Βροχής

Βρέχει και νιώθεις πως κλαίει ο Θεός
Βρέχει και ξεπλένονται οι αμαρτίες
Οι μάσκες λιώνουν σαν κερί πάνω στα πρόσωπα
Και εκείνα ασχημαίνουν απότομα,
Φαίνονται πιο καθαρά πλέον και αυτό τρομάζει

Λένε πως κάθε ουράνιο τόξο ξεπροβάλλει μετά από μία μπόρα
Όμως μπροστά στη βροχή ποιος είναι αυτός ο τολμηρός και έξυπνος,
που θα σκεφτεί το μετά , το απόγειο , την κορύφωση , την κάθαρση ;
Διότι περί κάθαρσης πρόκειται.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν συχνά έλεγε πως λατρεύει να περπατάει στη βροχή
Γιατί κανείς δε μπορούσε να διακρίνει αν κλαίει ή αν γελάει ,
εκεί όπου τα δάκρυα του σκεπαζόταν από τα δάκρυα της φύσης..
Η απόλυτη ελευθερία έκφρασης.

Έτσι και εμείς οι κοινοί θνητοί ,
Νιώθουμε την ασφάλεια πίσω από το προσωπείο της βροχής
Πείθουμε τους εαυτούς μας πως κρυβόμαστε
Όταν όμως η μπόρα περάσει και η φύση παίξει πάλι με τα χρώματά της
Τα δάκρυα θα έχουν στεγνώσει οι μάσκες θα έχουν λιώσει..

Και εμείς πιο “καθαροί” πλέον , δε θα μπορούμε να κρυφτούμε σε κανένα σκοτεινό σημείο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας