Η αχτίδα τρυπώνει παντού, αρκεί να έχεις μάτια να τη δεις !

Και φώτισε ο ήλιος και ξημέρωσε και σήμερα, μια μέρα αλλιώτικη διαφορετική , πιο σκοτεινή ..ή πιο φωτεινή;
Ένα κορίτσι κάτω από το μπαλκόνι μου κλαίει και δε ξέρω το γιατί..
Τα δάκρυά της μοιάζουν με στολίδια πάνω στο κατάχλομο πρόσωπό της.
Και ξάφνου την πλησιάζει ο καλός της και της προσφέρει ένα μικρό μπουμπουκάκι, που ακόμη δεν είχε προλάβει καλά καλά να ανοίξει τα μάτια του,όμοιο με εκείνη.. και της είπε ”γιατί κλαίς αγάπη μου και μαραίνεις την καρδούλα σου; Κοίταξε γύρω σου ο ήλιος έβαλε και πάλι τα καλά του και αστράφτει , τα δέντρα παραφορτωμένα από τα άνθη τους γέρνουν στο μοσχομυρισμένο γρασίδι , τα μάτια μας χόρτασαν χρώμα από τα πολύχρωμα τριαντάφυλλα του μπαλκονιού μας , η Άνοιξη άνοιξε και πάλι τις πύλες της και μας τραγουδά από το πρωί ως το βράδυ με το κελάηδισμα των πουλιών , γιατί η φύση αγάπη μου δε γνωρίζει από αυτά.. Και εσύ με την πλούσια μοιάζεις , με πριγκίπισσα και βασίλισσα..”
Το κορίτσι τον κοίταξε κατάματα και είπε έντονα “πώς είναι δυνατόν να το λες αυτό , ολόκληρη η ζωή μας όσα γνωρίζαμε ως τώρα έχουν ανατραπεί..τίποτα δεν είναι το ίδιο, τίποτα δε θα είναι ξανά το ίδιο!”
Εκείνος με την ίδια γαλήνη της απάντησε..”Δεν αναπνέεις καθαρό αέρα ακόμη; Δεν ανοίγουν τα βλέφαρά σου κάθε πρωινό με την ίδια ευκολία και δεν κλείνουν απαλά σαν πούπουλα τα δειλινά; Δεν νιώθεις ακόμη γερή σαν άλογο; Δεν έχεις όλους τους αγαπημένους σου δίπλα σου να σε φιλούν , να σου κρατούν το χέρι σφιχτά στα δύσκολα;.. Όλα αυτά δε μπορεί να στα στερήσει κανείς..αλλά και ούτε να σου υποσχεθεί πως θα τα έχεις.. Άρα δεν υπάρχει λόγος να δακρύζεις αγάπη μου γιατί ο πλούτος που έχεις εσύ δε μετριέται, και εάν καλλιεργείται, δε χάνεται ,διαρκεί για πάντα !
“Δώσμ’ου το χέρι σου τώρα και πάμε..πάμε να χαζέψουμε αγκαλιά τον ήλιο που βυθίζεται στα ιδιαίτερά του , στο δικό μας βασίλειο , το βασίλειο της αγάπης της φύσης της ζωής..γιατί η ζωή αγάπη μου δε γνωρίζει απ’αυτά.
Το κορίτσι εκείνο έπαψε να κλαίει, άρχισα να βουρκώνω εγώ όμως, γιατί από τόσο δα μικρή ένιωσα τόσο μεγάλη τόσο πλήρης τόσο ευτυχής..μα ταυτόχρονα και τόσο ανόητη που δεν τα είχα καταλάβει όλα αυτά πρωτύτερα.
Αποχαιρέτησα και ‘γω λοιπόν τον ήλιο με ένα πλατύ χαμόγελο και ξαναμπήκα μέσα βυθισμένη στις “φωτεινές” μου πια σκέψεις..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας