Η αληθινή αγάπη

Η ζωή είναι σκληρή, μα πιο σκληρή η αγάπη.

Έχει και αυτή τα δικά της σκαμπανεβάσματα

Πότε χαρές και πότε λύπες.

Και είναι οδυνηρές οι λύπες .

Σου φέρνουν πιο πολύ πόνο και από αυτό τον ίδιο το θάνατο.

Γιατί εκεί χάνεις και το σώμα και το πνεύμα που αγαπάς.

Συμβιβάζεσαι , λες πως έτσι αποφάσισε ο θεός.

Δεν υπάρχει σώμα να το βλέπεις.

Είναι θαμμένο βαθιά στη γη, και από τους χυμούς του θα ξεπηδήσει νέα ζωή, φυτά λουλούδια, χίλια δυο πράγματα που ομορφαίνουν τη φύση.

Όμως η αγάπη! Ω αυτή η αγάπη.

Πως είναι δυνατό να έχει και στιγμές δυστυχίας;

Πως το επιτρέπει ο θεός αυτό;

Γιατί;

Θέλει να δοκιμάσει τις αντοχές μας;

Να δει πόσο μπορεί να υπομένουμε;

Να περιμένουμε;

Όχι ο θεός δεν το επιτρέπει.

Εμείς το επιβάλλουμε στον εαυτό μας .

Κατά κάποιο τρόπο ερμηνεύουμε τις προθέσεις του.

Νομίζουμε.

Εδώ ακόμα δεν μπορέσαμε να ερμηνεύσουμε ούτε κατ ελάχιστο τους κανόνες που διέπουν το σύμπαν, τον δημιουργό του θα ερμηνεύσουμε;

Όταν αγαπάς να το λες

Να το φωνάζεις

Μπορεί να μην το ακούει κανένας

Μπορεί να μην θέλει να το ακούσει κανένας

Και όχι , δεν έκανες το καθήκον σου μόνο που το λες, μόνο που το φωνάζεις.

Να το ζεις είναι το μυστικό,  να το αναπνέεις.

Ακόμα και την ύστατη στιγμή, σαν σε θάλαμο εντατικής με το μόνιτορ να μετρά τους τελευταίους σφυγμούς σου.

Η αγάπη, ο έρωτας είναι η ύστατη ικμάδα σου, αυτό που βγαίνει τελευταίο από το σώμα σου όταν παραδίνεις την ψυχή σου.

Πάω στοίχημα πως σε ακολουθεί και εκεί ψηλά, όπου και να είναι πλέον το πνεύμα σου.

Αν αγαπάς δεν ξεχνάς.

Είναι σκληρό αυτό, αν δεν σ αγαπάνε.

Είναι όμως όλη η ουσία της ύπαρξης σου αν σ αγαπάνε.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας