Ελλάς 2015 <<Ο διάλογος είναι κακό πράγμα>>.

Έχουν πολλά κατά καιρούς γραφτεί για το διάλογο, σαφώς αποτελεί πρακτική που προάγει τη σκέψη, την ενημέρωση, την ενδελεχή ανάλυση σύνθετων κοινωνικών και πολιτικών ζητημάτων, τις ανθρώπινες σχέσεις,την αλληλοκατανόηση.Αν η αξία του διαλόγου προβληθεί στο πεδίο της πολιτικής είναι σαφές πως ένας εσωκομματικός διάλογος συμβάλλει στην ωρίμανση της πολιτικής σκέψης των συμμετεχόντων, στην αναζήτηση των βέλτιστων προταγμάτων που ένα κόμμα πρέπει να απευθύνει στην κοινωνία, στην πολύ συγκεκριμένη καταγραφή των επί μέρους θέσεων όλων των τάσεων ενός κόμματος σε κάθε τομέα άσκησης πολιτικής και στην αξιολόγηση από τη βάση του κόμματος της ικανότητας της κάθε πλευράς να σταθεί στο διάλογο να εμπνεύσει και να πείσει.Προφανώς και η επιλογή του προσώπου που θα εκφράσει με το λόγο του και την παρουσία του μια μεγάλη πολιτική παράταξη θα έπρεπε να γίνει μετά το πέρας ενός εξαντλητικού δημόσιου διαλόγου μεταξύ όσων κομίζουν την πρότασή τους για την πορεία της.Στην Ελλάδα όμως τη χώρα που γέννησε τον πολιτικό διάλογο και πρώτη αντιλήφθηκε την χρησιμότητά του ο διάλογος από κάποιους χαρακτηρίζεται ως πεδίο δημιουργίας εντάσεων, ευτελισμός, και πασαρέλα.Επιπρόσθετα αν κανείς θεωρήσει ότι η άποψη αυτή εκπροσωπεί τους εκφραστές του παλιού το νέο που βγαίνει μπροστά με τη γενιά του φαίνεται να πιστεύει ότι βολεύεται με την άποψη που μόνο επιφανειακά και χρησιμοθηρικά αντιπαλεύει, ασκεί πολιτική παρελκυστική και ουσιαστικά αρέσκεται στο να ακυρώνεται ο διάλογος έχοντας αποσείσει μάλιστα και την ευθύνη της μη διεξαγωγής του.Το παρήγορο ομολογουμένως είναι πως στις δυνητικές επιλογές και προτάσεις ηγεσίας του αυτού πολιτικού χώρου συμπεριλαμβάνεται υποψήφιος που γνωρίζει την αξία του διαλόγου δίνει μάχες για τη διεξαγωγή του κι αυτή η εμμονή ίσως προκύπτει από την πλήρη επίγνωση της αξίας του, επίγνωση που πηγάζει από την χρόνια ενασχόλησή του με την αρτιότερη μορφή διαλόγων, αυτών της αρχαίας ελληνικής γραμματείας.

Χαδόλιας Δημήτρης

Εγγραφείτε στο Newsletter μας