Εδώ θα περιμένω

Απίστευτο αίσθημα η μοναξιά.

Σε πνίγει, δεν έχεις αέρα.

Περιμένεις ένα θαύμα, κάποιος να σε κοιτάξει στα μάτια.

Να σου μιλήσει μ αυτά.

Να σου πει, εδώ είμαι για σένα, όπως εσύ για μένα.

Τριγυρίζουν διάφοροι γύρω σου, σου μιλάνε με το στόμα, μα δεν σ ενδιαφέρουν τι λένε. Τίποτα δεν μπορεί να ζεστάνει την παγωμένη καρδιά σου.

Την νοιώθεις την κρυάδα στο στήθος σου σαν ένα τεράστιο κομμάτι παγετώνα, αποζητάς μια ματιά, μια ζεστή ματιά , να την λιώσει.

Να της μεταφέρει την ζεστασιά μιας ακτίνας του  ήλιου.

Να έρθει ξαφνικά να σ αγκαλιάσει.

Να σε λούσει με την λάμψη της.

Να σε κάψει τα σωθικά.

Αλλά ο ήλιος αλλού ρίχνει τις ακτίνες του.

Άδικα, άσκοπα, τρέχουν για να συναντήσουν το χάος.

Να εξερευνήσουν το άγνωστο.

Καημένες ακτίνες.

Δεν γνωρίζουν πως εκεί έξω υπάρχουν τρισεκατομμύρια ακτίνες από άλλους ήλιους , πιο δυνατούς, πιο αδηφάγους.

Καημένες ακτίνες, δεν ξέρουν.

Μόνο λίγες τυχερές θα καταφέρουν να διαφύγουν.

Να γλυτώσουν , να φτάσουν στο άκρο του σύμπαντος.

Να δουν την πραγματική αλήθεια.

Να δουν το κενό.

Το απόλυτο σκοτάδι.

Γιατί εκτός σύμπαντος δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο το κατάμαυρο κενό.

Αλλά αυτό το βλέπεις και εντός του σύμπαντος.

Αν βρεθείς στα αδυσώπητα δίχτυα μια μαύρης τρύπας.

Όπου όλα τα ρουφά, σε μετατρέπει σε μόρια χωρίς συνοχή, χωρίς συνείδηση , χωρίς τίποτα.

Αχ ακτίδα μου.

Η γη δεν ζει χωρίς την παρουσία σου.

Είναι ένας απλός παγωμένος πλανήτης.

Με καυτό όμως πυρήνα.

Ποτέ δεν θα κρυώσει.

Όχι, όσο μπορεί να ξεπετά τη λαβα του.

Να δημιουργεί ηφαίστεια, νέες προϋποθέσεις ζωής, μέσα στον ατέλειωτο πάγο.

Περιμένοντας την ακτίδα να ξαναζεστάνει ολόκληρο τον πλανήτη.

Αχ ακτίνα μου.

Εδώ θα σε περιμένω, για πάντα, και αυτό είναι υπόσχεση.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας