”Είμαστε η γενιά των γνωμικών και των τσιτάτων”.

Μερικές φορές η ζωή μας δεν είναι τόσο εύκολη όσο φαίνεται. Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει καθημερινά αμέτρητα προβλήματα πάσης φύσεως , πότε τα βγάζει πέρα πότε όχι, πότε κατηγορεί το Θεό ή το σύμπαν , πότε του φταίνε οι άλλοι και πότε ο ίδιος του ο εαυτός. Όπως και να ‘χει ο άνθρωπος από τη φύση και τη δημιουργία του, είναι ένα ον προγραμματισμένο για να βρίσκει συνεχώς νέες λύσεις και τρόπους διαφυγής..ακόμα και όταν δεν υπάρχει τίποτα άλλο στον ορίζοντα. Αμέτρητοι φιλόσοφοι , ψυχαναλυτές , γιατροί ποιητές και τραγουδοποιοί έχουν γράψει πει τραγουδήσει αναλύσει και δώσει πάμπολλες συμβουλές για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τέτοιες καταστάσεις, να τις φέρουμε στα μέτρα μας , να τις αφήσουμε στην άκρη , να τις παλέψουμε (εάν το αντέχουμε) μα πάνω απ’όλα για το πως θα καταφέρουμε μέσα σε όλα αυτά τα χτυπήματα, να διατηρήσουμε τη ψυχολογία μας σε καλή κατάσταση, το ηθικό μας ακμαίο , με λίγα λόγια πως θα βγούμε “πιο δυνατοί” την επόμενη μέρα..
Ε λοιπόν σας πληροφορώ πως το να κάθεσαι απλώς και να διαβάζεις τέτοιου είδους συμβουλές, να τις αναπαράγεις και να προσπαθείς να τις εφαρμόσεις κιόλας στην εκάστοτε προσωπική σου περιπέτεια..είναι αν όχι λάθος ,αταίριαστο.
Σκεφτείτε πως απλά βρίσκετε ένα ζευγάρι παπούτσια παρατημένα στο δρόμο, και είναι αυτά ακριβώς τα οποία ψάχνετε τόσο καιρό, ή πως σας δανείζει το αγαπημένο της φόρεμα η κολλητή σας , η μητέρα σας..νιώθετε τόση χαρά στην αρχή γιατί πιστεύετε πως κρατάτε μέσα στα δυο σας χέρια αυτό που τόσο πολύ λαχταράτε, μετά από λίγο όμως αρχίζουν αυτές οι φωνές μέσα στο κεφάλι : ωχ..τα παπούτσια αυτά δεν είναι στο νούμερό μου, το φόρεμα αυτό είναι πανέμορφο όμως δεν κάνει για το δικό μου σωματότυπο, με δείχνει τελείως χάλια..Και “πουφ” έτσι μαγικά μέσα σε μια στιγμή η απόλυτη ελπίδα γίνεται η τέλεια απελπισία.
Ο λόγος πολύ απλός : προσπαθήσατε να βολευτείτε σε ”ρούχα” δανεικά και ήταν 99% σίγουρο πως θα αποτύχετε, γιατί πολύ απλά ο κάθε άνθρωπος αποτελεί μία μοναδική και ανεπανάλειπτη οντότητα, προσοχή ίσως έχει κοινά στοιχεία με πολλά άλλα άτομα πάνω στη Γη, αλλά απόλυτα ταιριαστό δεν είναι με κανέναν ούτε καν με το δημιουργό του.
Που θέλω να καταλήξω; Καλές οι συμβουλές, καλές οι τυποποιημένες προτάσεις, καλοί οι κανόνες (άλλωστε πως θα στεκόταν η κοινωνία μας δίχως αυτούς..), καλά και τα τσιτάτα “σε όλους έχει συμβεί αυτό που περνάς..δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου..κοίταξε να φροντίζεις τον εαυτό σου , την υγεία σου μόνο αυτό έχει σημασία..δεν πειράζει εσύ να ‘σαι καλά..δεν ήταν στο χέρι σου..” και άλλα πολλά τέτοια, αλλά φίλοι μου πάντα όποιος είναι έξω απ’το χορό πολλά και όμορφα τραγούδια λέει. Πολλοί λένε πως δεν υπάρχει η συνταγή της ευτυχίας ή της επιτυχίας, συντάσσομαι μαζί τους. Γιατί η δική σου ευτυχία μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την ευτυχία του διπλανού σου, και το δρόμο για να φτάσεις εκεί οφείλεις να τον χαράξεις μονάχος. Οπότε, και θα πέσεις και θα σηκωθείς και θα ξαναπέσεις και θα ξανασηκωθείς, και θα απελπιστείς και θα γελάσεις και στο τέλος μπορεί να τα καταφέρεις μπορεί και όχι , όχι όμως με ρούχα δανεικά , ούτε με ξένες φιλοσοφίες , αλλά με τις δικές σου εμπειρικές φιλοσοφίες και απόψεις, αυτές που σου δίδαξε η δική σου ζωή. Για αυτό την επόμενη φορά που θα απευθυνθείς σε κάποιον μα εκείνος θα σου πει κάτι από τα παραπάνω(και ειδικός να είναι)..και εσύ ίσως νιώσεις μπερδεμένος και ανήμπορος να ακολουθήσεις αυτό το ρυθμό που σου προτείνει, μην νιώσεις άβολα κράτα όσα σε ωφελούν , κλείσε την πόρτα πες του πως δε ξέρει τίποτα για ‘σενα..(γιατί κακά τα ψέμματα 100% εν συναίσθηση κανείς μας δε διαθέτει).
Είμαστε η γενιά των γνωμικών, η γενιά της “απόλυτης γνώσης” , της με κάθε ευκαιρία αναπαραγωγής του παρελθόντος, και το αστείο είναι ότι αισθανόμαστε και περήφανοι από πάνω που γνωρίζουμε όλα αυτά τα σπουδαία πράγματα και με κάθε αφορμή τα εφαρμόζουμε και στις δικές μας ζωές..μα γιατί; Κανείς δε βλέπει πόσο άτοπο είναι όλο αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί έζησαν δημιούργησαν, πέθαναν και άφησαν κάτι πίσω τους, εμείς τι θα αφήσουμε την ανάμνηση μίας καλής κοινωνίας που συντάσσεται στα πρέπει που έφτιαξαν κάποιοι άλλοι 100 και 200 χρόνια πριν; Μιας κοινωνίας και μιας ομάδας ανθρώπων που προσπαθούν να ορίσουν τις ζωές τους βασισμένοι στη “γνώμη” και τις τόσο καλές συμβουλές των γύρω μας , των ειδικών , των φιλοσόφων;
Για αυτό θέλετε να σας θυμούνται; Αυτό είναι που πραγματικά θέλετε να κάνετε στη ζωή σας;..Δε ξέρω μπορεί και να είναι αυτό και να κάνω λάθος, γιατί είμαι άνθρωπος και ήρθα στη ζωή για να διδάξω πρώτα απ’όλους τον εαυτό μου και όχι να κάνω το ”κομμάτι” μου με ξένες ζωές, να ακούω την καρδιά τη λογική και το ένστικτό μου να δημιουργήσω τη δική μου φιλοσοφία να φτιάξω το δικό μου μονοπάτι , και ας το διαβώ μόνος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας