Δεν φοβάμαι τίποτα ,δεν ελπίζω τίποτα , είμαι άνθρωπος;

Άνθρωπος!
Ένα από τα πιο τρωτά –αν όχι το πιο τρωτό- όντα στον πλανήτη.
Η φύση δεν τον προίκισε με κανένα όπλο άμυνας ή επίθεσης
Ούτε δυνατά δόντια έχει, ούτε γαμψά νύχια, ούτε σκληρό δέρμα , ούτε μπορεί να πετάει ή να τρέχει γρήγορα.
Μικρός και αδύναμος μπροστά στο μεγαλείο της φύσης.
Κι όμως κατάφερε όχι μόνο να επιζήσει αλλά και να κυριαρχήσει.
Από τα δένδρα ξεκίνησε ,στις σπηλιές συνέχισε, εξαπλώθηκε, έκτισε μικρούς οικισμούς , δάμασε το περιβάλλον, έκανε όλη τη γη δικιά του.
Τώρα πλέον εκείνος είναι το αφεντικό, από αυτόν εξαρτάται πιο ζώο θα ζήσει ή θα πεθάνει, ποιο βουνό θα ισοπεδωθεί , ποιο δάσος θα ερημωθεί.
Όμως φοβάται
Όπως ακριβώς φοβόταν από την πρώτη ημέρα της δημιουργίας και της εξέλιξης του.
Διαφορετικός όμως ο πρώτος του φόβος , διαφορετικός ο ύστατος.
Τότε φοβόταν την αδυναμία του.
Την καταπολέμησε υιοθετώντας την ζωής της αγέλης. Πολλοί μαζί μπορούσαν να τα βγάλουν πέρα, να αντέξουν τις απώλειες , να αναπαραχθούν με σχετική ασφάλεια.
Ότι δεν μπορούσε να το εξηγήσει και το θαύμαζε ή το έτρεμε το έκανε θεότητα.
Εξηγούσε τα πάντα με τον πιο απλοϊκό τρόπο.
Του αρκούσε για να ζει.
Μετά από πάρα πολλά χρόνια έγινε σοφότερος.
Με τη σκέψη του εξηγούσε πολλά, ανανέωσε τη θρησκεία του, ανανέωσε τον τρόπο που έβλεπε το σύμπαν.
Δημιουργήθηκε ένας νέος φόβος.
Ένας φόβος που δεν υπάρχει σε κανένα άλλο όν του πλανήτη. Ο φόβος του θανάτου.
Οι θρησκείες πλέον προσδοκούσαν στην μεταθανάτια ζωή και στην αθανασία.
Αυστηρότατοι οι κανόνες όμως για να οδηγηθείς εκεί.
Τέτοιοι που είναι αδύνατον να τους τηρήσει κανείς.
Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος υποσυνείδητα γνωρίζει, πως είναι φθαρτός, πως μετά το θάνατο του το μόνο που θα υπάρχει θα είναι η ενέργεια που εξέπεμπε όσο ήταν εν ζωή, και αυτή θα ταξιδεύει αενάως στο σύμπαν.
Όλα τα γνωρίζει πλέον.
Ή έτσι νομίζει.
Ίσως του διαφεύγει ακόμα εκείνο που είναι γραμμένο στο αρχικό του DNA και μεταφέρεται μέσω των γονιδίων από γενιά σε γενιά.
Ο φόβος.
Αυτός ο αρχέγονος φόβος της μοναξιάς
Ένας δεν θα τα καταφέρει , πολλοί μαζί όμως ναι.
Πάντα κάποιος παρακολουθούσε για εχθρούς , όταν ένας από τους προγόνους κατέβαινε από το δένδρο για να πιει νερό ή να πάρει ένα κομμάτι τροφής, κάποιος βοηθός υπήρχε για να παγιδευτεί ένα θήραμα, και ούτω καθ εξής.
Μόνος δεν μπορείς, αυτό γράφει το dna μας.
Πόσες όμως φορές βρεθήκαμε μόνοι και όχι μόνο επιζήσαμε αλλά τα καταφέραμε και μια χαρά;
Και αυτό για στα γονίδια μας είναι γραμμένο και κάτι άλλο.
Η ελπίδα!
Αυτή μας βοήθησε όταν μείναμε μόνοι.
Μόνοι κατ επίφαση γιατί ποτέ δεν είμαστε μόνοι .
Πάντα κάποιος υπάρχει, πείτε τον όπως θέλετε, φύλακα άγγελο; Κάποιος που μας αγαπά ή αγαπάμε; Κάποιος είναι πάντα δίπλα μας
Και ας μην τον βλέπουμε ή να μην θέλουμε να τον δούμε.
Τον νοιώθουμε όμως .
Να μας λέει, σήκω , προσπάθησε, θα τα καταφέρεις.
ΦΟΒΑΜΑΙ ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ
ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ
ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας