Δεν θα μάθεις ποτέ;

Φθινόπωρο
Μικραίνουν οι μέρες
Μεγαλώνουν οι νύχτες
Αρχίζουν να μοιάζουν ατελείωτες
Κάνεις ευχές για να περάσουν
Για να δώσεις κουράγιο στον εαυτό σου
Λες πως η αυριανή μέρα δεν θα είναι σαν την σημερινή
Δεν θα έχει αγωνία
Δεν θα έχει στεναχώρια
Πως δεν θα είναι πάλι τσαλακωμένη η ψυχή σου
Έχεις μόνο μια φωνή στα αφτιά σου
Τίποτα άλλο
Μια φωνή που μεγαλώνει το πνίξιμο στο λαιμό σου.
Γύρω σου κενό
Κενό που προσπαθείς να το γεμίσεις με χαρούμενες σκέψεις
Ότι καλά κατάλαβες
Ότι δεν έκανες και πάλι λάθος.
Ότι βλέπεις μόνο ότι σε συμφέρει και όχι την πραγματικότητα.
Πόσες φορές αλήθεια δεν την έχεις ακούσει αυτή την φράση;
Συνήθως ήξερες το μέλλον
Ήσουν σίγουρος/η για το πώς θα διαμορφωθεί αυτό
Τώρα όμως ξέρεις μόνο το παρελθόν.
Το τι συνέβη πριν ένα λεπτό.
Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό
Αλλά δεν ξέρεις τι θα συμβεί στο επόμενο λεπτό.
Ή για να το θέσω αλλιώς, ξέρεις αλλά σε τρώει η αγωνία.
Άλλη μια μέρα θα περάσει μ αυτήν την καταραμένη αμφιβολία.
Και θα έρθει το ατελείωτο βράδυ.
Μουγκό όπως πάντα.
Με την ελπίδα πως αύριο θα ξημερώσει μια νέα μέρα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας