Βραδιά ποίησης volume 2

Ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσο την καρδιά μου μπορώ να ανοίξω,
που τον κόσμο όλο μπορώ μέσα της να κλείσω.

Κι όμως μόλις σε αντίκρισε πιο δυνατά άρχισε να χτυπά,
πιο ζωηρά έγιναν τα χρώματά της,
διάπλατα κούρδισε τα φτερά της,
και πέταξε.

Τα λόγια σου έγιναν η σκέψη μου
Τα μάτια σου ο καθρέφτης μου
Τα χείλη σου η προσευχή μου
Η αγκαλιά σου το καταφύγιο μου
Το φιλί σου το ναρκωτικό μου

Η χαρά μου , η μεγαλύτερη νίκη σου.
Η λύπη μου , το πιο πικρό σου δάκρυ.
Το χαμόγελό μου έργο δικό σου , μόνο δικό σου.

Και ακόμη απορείς
και έτσι στέκεις , βουβός, σαν μικρό παιδί και με χαζεύεις..
Και αναρωτιέσαι , και ψάχνεις , απεγνωσμένα απαντήσεις , σε αυτά που εγώ από καιρό σου έχω απαντήσει..

Κάθε πρωί που σου λέω γλυκά καλημέρα,
Κάθε νύχτα που σαν κλέφτης τρυπώνεις στα όνειρά μου,
Κάθε φορά που σε κοιτώ στα μάτια και νιώθω σαν να σε βλέπω για πρώτη φορά.

Κάθε φορά που κρυφά σου χαμογελώ,
όταν τα μάτια σου για ώρα πάνω μου καρφώνεις,
και ‘γω κάνω πως δεν καταλαβαίνω, όμως ξέρω.

Ξέρω, μα ποτέ δε φανταζόμουν ότι τόσο την καρδιά μου μπορώ να ανοίξω, σε ‘σένα , μόνο σε ‘σένα.

Δ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας