Βραδιά ποίησης- Το υπόστεγο

Εβρεχε
Παντα βρέχει στη ζωη μας
αλλοτε χαρες αλλοτε λυπες
αλλοτε ερωτα

Ερχονται στιγμές που τα βρέχει όλα αυτά μαζι
δεν τις αντεχεις
θέλεις τη δικιά σου βροχή μόνο
απομακρύνεις νοερα τις αλλες

και σου ερχεται η βροχούλα
γλυκια απαλή εθιστική
τη θες για σενα μόνο
διώχνεις τους αλλους τριγυρω

Ολους; ακομα και αν τους αγαπάς;
ναι
ειναι η δικια σου βροχη
αυτή η κατάδικη σου

Νομίζεις πως είναι
δεν ειναι όμως
γιατι η βροχη βρέχει κι άλλους
είτε το θέλουν ειτε δεν το θέλουν

Το νερό σε λούζει
περιμένεις να φτασει σε όλο το κορμί σου
στην ψυχή σου
να βρέξει το είναι σου

περιμένεις

Και οι άλλοι;
αυτοι που ηταν στην πρώτη βροχη μαζι σου;
Που είναι τωρα;
Αλλος σπιτι αλλος σε τέντα
αλλος σε υπόστεγο

Για κοιτα καλα τον τελευταίο
ανοιξε τα βρεγμενα ματια σου
και δεστον
καλα…προσεκτικα

Δεν ειναι το υποστεγο που νομίζεις
Για πλησίασε
τι βλέπεις
ω ναι

Δεν είναι υπόστεγο
αυτο που τον σκεπάζει
ειναι καταρράκτης
ναι βρηκε στεγη απο κάτω του

Κατω απο το νερο που αγαπάς
το νερο που σ εβρεχε μεχρι πριν
γευσου το αγγιξε το
θα καταλαβεις

ειναι παγωμένο είναι στιφό
αυτός όμως απο εκει απο κάτω
περιμένει που ο ουρανος θα ανοίξει
και δεν θα σε λουζει η βροχη
αλλα το φως

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας