Έχω όνομα και λέγομαι Κρίση Πανικού

Με βλέπεις, κοίτα με καλά κοίτα πόσο ήρεμη είμαι , πόσο απόλυτα ταιριαστή με το περιβάλλον. Γιατί το επόμενο λεπτό μπορεί να αλλάξω , να μεταμορφωθώ σε κάτι άλλο. Αρχικά, προσέχεις την εμφάνισή μου, τις κινήσεις μου , τα χέρια μου και το βλέμμα μου. Χαμογελάς , όλα φαίνονται νορμάλ, με συμπαθείς μου δίνεις το χέρι σου και γνωριζόμαστε..Περνάει ο καιρός , τώρα πια κάνουμε μεγάλες βόλτες τα απογεύματα και πίνουμε μπύρες τα βράδια. Μιλάμε ατελείωτες ώρες και τα λέμε όλα τα συζητάμε όλα, από τους περασμένους μας έρωτες μέχρι το τι ώρα έχουμε μάθημα αύριο στη σχολή. Οι μέρες κυλούν έτσι όμορφα και δίχως εκπλήξεις..αποδεχόμαστε πλήρως ο ένας τον άλλον κι νιώθουμε ασφάλεια.
Ξημερώνει Τρίτη ή Πέμπτη ή Κυριακή , δεν έχει σημασία γιατί όταν μου συμβαίνει εγώ χάνω το χρόνο..δε με νοιάζει αν είναι μέρα ή νύχτα αν βρέχει ή αν έχει 40 βαθμούς έξω..
Δε θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι , δε θέλω να ανοίξω τις κουρτίνες σήμερα , ούτε να πάω στη σχολή μου, δε θέλω να σηκώσω το τηλέφωνο δε θέλω καν να το ακούω να χτυπάει.. Πονάει το στομάχι μου, έχω ρίγη και κόβονται τα πόδια μου. Βαριανασαίνω κιόλας , μα τι έγινε σώθηκε το οξυγόνο εδώ μέσα; Ή μήπως φταίει που δεν άνοιξα τα παράθυρα τελικά; Μπορεί να είναι όμως και το τεστ που έχω αύριο ή η εργασία που πρέπει να παραδώσω την άλλη εβδομάδα..Χριστέ μου πώς θα προλάβω; Και εγώ αντί να εργάζομαι σκληρά για να προλάβω κάθομαι εδώ και σκέφτομαι.. Αμάν το βράδυ κανόνισα να βγω και με τα παιδιά , πώς θα τους πω ότι δε θέλω να πάω, ότι δε θέλω να δω κανέναν; Τι θα πουν αν με δουν σε αυτή την κατάσταση;..
Και το βράδυ έφτασε ..και βγήκα μαζί σας τελικά. Τα μάτια μου ήταν κόκκινα και κοιτούσα συνέχεια κάτω για να μη φαίνεται, η ανάσα μου κοβόταν ακόμη πιο έντονα τώρα πια αλλά το έκρυβα αρκετά καλά. Ξαφνικά εκεί που περπατούσαμε για να φτάσουμε στο στέκι μας , εγώ κοντοστάθηκα και άρχισα να ουρλιάζω μέσα στο πλήθος , φανερά πια όχι κρυφά. Ζαλίστηκα και άρχισα να ψάχνω στήριγμα μέχρι που λιποθύμησα. Με πήρατε στα χέρια φυσικά και με πήγατε μέχρι το σπίτι..όταν συνήλθα οι ερωτήσεις ήταν πολλές και ‘γω δεν είχα απάντηση για καμία. Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ και κάποια από τα επόμενα (που και που έχω και αϋπνίες χωρίς λόγο , ξέχασα να σας το αναφέρω).

Και τώρα πια δε με κοιτούσες με το ίδιο τρυφερό βλέμμα όπως τη μέρα που με πρωτογνώρισες, δε σου φαινόμουν τόσο φυσιολογική όσο στην αρχή ούτε τόσο ενδιαφέρουσα πια, μάλλον αδιάφορη θα έλεγα καταθλιπτική , περίεργη , δεν ήξερες τί λέξεις να χρησιμοποιήσεις και είναι λογικό γιατί ούτε εγώ ξέρω, όταν οι δύσκολες αυτές μέρες φτάνουν..δε το θέλω πίστεψε με, δε το ελέγχω..Σου είπα απλά τρέμω , ζαλίζομαι πονάει όλο μου το σώμα και διπλώνομαι στα δύο σαν έμβρυο γιατί δεν έχω αέρα, δεν έχω φωνή να φωνάξω και δάκρυ να κλάψω ,,,ή κάποιες φορές τρέχει τόσο πολύ το δάκρυ μου που σχηματίζω ολόκληρες λίμνες μέσα στο δωμάτιό μου.

Λέγομαι κρίση Πανικού και επισκέπτομαι συχνά τους ανθρώπους , τους δυνατούς και του αδύναμους , τους μεγάλους και τους μικρούς , τις γυναίκες και τους άντρες , δεν κάνω διακρίσεις. Λόγος δεν υπάρχει πάντα..και δε δίνω ποτέ προειδοποίηση. Για αυτό την επόμενη φορά κοίτα με απλά και με αγάπη όπως ακριβώς με κοίταξες στην αρχή, μην αλλάξεις στάση αφού κάνω το ντεμπούτο μου , και αγκάλιασε με σφιχτά όταν ουρλιάξω ξαφνικά , σκούπισε το δάκρυ μου όταν τρέξει και μη ρωτήσεις τίποτα, αλλά πάνω απ’όλα μάθε το όνομά μου και πες το δυνατά ΚΡΙΣΗ ΠΑΝΙΚΟΥ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας