Το τέλος του Ιβάν από την ΣΕΚΑΠ αλλάζει όλα τα δεδομένα στην Θράκη

Η πώληση μιας εταιρίας που έχει έδρα στην Θράκη μπορεί να αλλάξει όλο το γεωπολιτικό σκηνικό των τελευταίων δυο δεκαετιών; Όσο και αν φαίνεται παράξενο, ναι μπορεί, ιδίως αν αυτή η εταιρία είναι ένα από τα τρία εναπομείναντα οχυρά μια στρατηγικής που διαμορφώνεται τα τελευταία χρόνια.
Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε ακούσει φυσικά το σενάριο που ήθελε την Θράκη είτε να γίνεται ανεξάρτητο κράτος υπό την κηδεμονία της Τουρκίας ή να αποτελεί τμήμα αυτής.
Φυσικά δεν ήταν προϊόν επιστημονικής φαντασίας αλλά μια από τις πολλές ασκήσεις επί χάρτου των δυνάμεων εκείνων που μελετούν την όσο δυνατό πιο απρόσκοπτη μεταφορά ενεργειακών πόρων από την ανατολή στις χώρες της Ε.Ε.
Μια από τις δυνατότερες οικονομίες του κόσμου, ασφαλώς πρέπει να διασφαλίζει πως θα έχει συνεχώς διασφαλισμένη και υπό τον έλεγχο της την ροή των ενεργειακών πόρων που χρειάζεται, προκειμένου να συνεχίσει να αναπτύσσεται.
Καλώς η κακώς η χερσαία πύλη της Ε.Ε. από την ανατολή είναι η Ελλάδα και ειδικά η Θράκη. Όποιος την ελέγχει , στην ουσία κρατάει στα χέρια του και τα κλειδιά του μεγαλύτερου μέρους του μελλοντικού ενεργειακού εφοδιασμού της Ε.Ε.
Όλα τα παραπάνω δεν θα είχαν καμία σημασία αν ΗΠΑ και Ε.Ε. είχαν αγαστές σχέσεις και η γερμανοκρατούμενη Ευρώπη δεν επεδίωκε να πάρει την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία από τις Η.Π.Α.
Σ αυτό το σημείο προσέξτε το οξύμωρο του πράγματος. Η Ευρώπη επεδίωκε μεν να βάλει σε δεύτερη μοίρα τις ΗΠΑ, απαιτώντας όμως παράλληλα οι ΗΠΑ να την προστατεύουν στρατιωτικά μέσω του ΝΑΤΟ.
Τα τεράστια οικονομικά αποθέματα της Γερμανίας-ηγέτιδας δύναμης της Ε.Ε.- δεν χρησιμοποιήθηκαν ούτε κατ ελάχιστο προκειμένου η Ευρώπη να αποκτήσει τις στοιχειώδεις αμυντικές δομές αυτοπροστασίας ,κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα να βιώνουμε τώρα τις συνέπειες των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών , οι οποίες δεν μπορούν να ελεγχθούν.
Αν ανατρέξετε πίσω στο χρόνο θα διαπιστώσετε πως τα σενάρια για την τύχη της Θράκης άρχισαν να διακινούνται λίγα χρόνια πριν το 2000 όταν η χώρα πολιτικά οικονομικά και επιχειρηματικά ήταν απολύτως δεμένη στο άρμα της Γερμανίας και λίγο πριν την είσοδο της στην ζώνη του ευρώ.
Το 2004 έχουμε αλλαγή κυβέρνησης και παράλληλα ένα παράτολμο σχέδιο απεξάρτησης εντελώς της Ελλάδας από τις ΗΠΑ και προσέγγισης της Ρωσίας με σκοπό αυτή να γίνει η χώρα η οποία θα εφοδιάζει με ενεργειακούς πόρους την Ε.Ε. μεσω των αγωγών του τόξου Ρωσίας Βουλγαρίας Ελλάδος. Να διευκρινίσουμε πώς η κατασκευή των αγωγών δεν μπορούσε να γίνει στην οριζόντια νοητή γραμμή που ενώνει Ρωσία και Γερμανία, μια που χωροταξικά μεσολαβούν κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ , τα οποία κάθε άλλο παρά καλές σχέσεις διατηρούν με την Μόσχα εξακολουθώντας να την βλέπουν σαν πρώην δυνάστη τους.
Για την καλύτερη κατανόηση του άρθρου, είναι αναγκαίο να περιγράψουμε λίγο και την κατάσταση που επικρατούσε στο νότιο πιθανό άξονα ενεργειακής τροφοδοσίας της Ευρώπης και αναφέρομαι στο φυσικό αέριο της Κύπρου, και μελλοντικά στο φυσικό αέριο νοτίως της Κρήτης.
Εδω είναι αρκετά πολύπλοκα τα πράγματα μια που εμπλέκονται οι Α.Ο.Ζ. αρκετών χώρων, δηλαδή Αιγύπτου Ισραήλ , Λιβάνου, Συρίας, Τουρκίας, Κύπρου , και Ελλάδος (μελλοντικά και της Λιβύης για τα αποθέματα αερίου της Κρήτης).
Για να υπάρχει μια εξασφαλισμένη ροή φυσικού αερίου από αυτή την περιοχή , πρέπει να υπάρχει συμφωνία μεταξύ του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Κύπρου , του Λιβάνου, της Συρίας, και φυσικά της Ελλάδος.
Ποια ήταν η κατάσταση την δεκαετία του 2000; Κύπρος Αίγυπτος και Συρία υπό Ρωσική επιρροή , Ισραήλ, Λίβανος υπό αμερικανική, και Ελλάδα υπό Ρωσικογερμανική. Αρκετά μεγαλεπίβολο το σχέδιο , ουτοπικό μπορώ να το χαρακτηρίσω , μια που είχε ως προϋπόθεση την αλλαγή πλεύσης από το Ισραήλ , είτε με το καλό είτε με το κακό.
Σταδιακά όμως συμβαίνουν ανακατατάξεις , με πρώτη την αραβική άνοιξη , όπου Αίγυπτος και Λιβύη(που μας ενδιαφέρουν)μεταπηδούν στο αμερικανικό στρατόπεδο, το μνημόνιο και η αλλαγή κυβέρνησης στην Κύπρο την απομακρύνουν οριστικά από την Ρωσία , αφήνοντας την μετέωρη να περιμένει προς τα που θα κλίνει η Ελλάδα, ενώ στη Συρία ξεκινάει εμφύλιος πόλεμος με στόχο ή την απομάκρυνση του φιλορώσου Άσαντ ή την αλλαγή στρατοπέδου επιρροής ή τον έλεγχο απο τους Κουρδους μιας ζώνης εντός της Συρίας που θα ενώνει το Ιρακ με τα παράλια της μεσογείου.
Με μια ματιά βλέπουμε σε ποιον κυκεώνα έμπλεξε η Ελλάδα υπερεκτιμώντας τόσο τις δυνατότητες της όσο και τη βοήθεια που θα τις προσέφεραν οι νέοι της σύμμαχοι.
Ωστόσο το 2014 η Ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να κάνει το colpo grosso ανατρέποντας όλα τα δεδομένα και υπογράφοντας συμφωνία με Ισραήλ Κύπρο και με τη σύμφωνη γνώμη Λιβάνου και Αιγύπτου για δημιουργία υποθαλάσσιου αγωγού που θα μετέφερε το φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω Αιγαίου, βγάζοντας εντελώς εκτός παιχνιδιού την Τουρκία , που κύριος στόχος της είναι ο αγωγός από την Κύπρο να καταλήγει σ αυτην και από εκεί μέσω Θράκης να πηγαίνει στην Ευρώπη.
Φυσικά η κυβέρνηση έπεσε με το αιτιολογικό της μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και η χώρα ξαναβρέθηκε υπό την γερμανική επιρροή με έντονη δόση φιλορωσισμού λόγω Λαφαζάνη στην αρχή, και Καμμένου μετέπειτα- ο οποίος μάλιστα θέλοντας να ασκήσει και υψηλή πολιτική προσπαθούσε να εντάξει Ρωσία και ΗΠΑ στο άρμα του ερωτοτροπόντας και με την άλλη άκρη του Ατλαντικού.
Την περιπλοκότητα της κατάστασης ήρθε να ανατρέψει η μη αναμενόμενη εκλογή Τραμπ ως προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος ακολουθώντας μια εντελώς διαφορετική πολιτική από τον προκάτοχό του, έθεσε τον εξής όρο προς την Γερμανική πολιτική ηγεσία “Αν θέλετε την στρατιωτική προστασία από το ΝΑΤΟ θα πρέπει να συμβάλετε οικονομικά από τα πλεονάσματα σας, μια που δεν έχετε στρατό για να έχετε δαπάνες”.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τις πολιτικές που ακολουθεί ο Τραμπ εντός των ΗΠΑ…αλλα στην Γερμανία είπε το αυτονόητο για τις στρατιωτικές δαπάνες. Και για να σας δώσω ένα παράδειγμα…τι είδους λογική επιβάλει τον στρατό της Ελλάδος να φυλάει τα νοτιοανατολικά σύνορα της Ε.Ε. , χωρίς να παίρνει εστω και συμβολικά δραχμή από την Ε.Ε. αλλά και χωρίς αυτή να κάνει το αυτονόητο …να εγγυάται δηλαδή (έστω και προφορικά )τα σύνορα της Ελλάδος ως σύνορα της Ε.Ε.
Εκτός από την άρνηση της Γερμανίας να συμβάλει περαιτέρω στις δαπάνες του ΝΑΤΟ, υπήρξε και η αλλαγή στάσης της Τουρκίας η οποία δέθηκε στο άρμα της Ρωσίας. Ο στόχος ξεκάθαρος, η Συρία να μείνει υπό φιλορωσική επιρροή , η Τουρκία να εξασφαλίσει την συμφωνία για την Α.Ο.Ζ. που επιθυμεί στην θαλάσσια περιοχή βόρεια της Κύπρου και οι αγωγοί και από Κύπρο και από Ιράκ και από Ρωσία να μεταφέρουν το φυσικό αέριο μέσω του εδάφους της(και μέσω Θράκης φυσικά) στην Ευρώπη.
Η Ελληνική κυβέρνηση συρόμενη από την σοβαρότητα των περιστάσεων και μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά προ του κινδύνου απώλειας εδαφικής ακεραιότητας, επέτρεψε τις ΗΠΑ να αναλάβουν τον “υψηλό” “έλεγχο” της Θράκης με την δημιουργία αρχικά στρατιωτικής βάσης στην Αλεξανδρούπολη. Αλλά επειδή του Τσίπρα του αρέσει να πατάει σε 2 βάρκες
έκανε παράλληλα και την αποκοτιά ναι ικανοποιήσει τους Γερμανούς με την αγνώριση των Σκοπίων.
Φυσικό επακόλουθο τα όσα συμβαίνουν αυτό τον καιρό.
Ο Ιβαν Σαββίδης τόσο μεσω του ΠΑΟΚ…όσο και μέσω των Μ.Μ.Ε που είχε στη διάθεση του ήταν ένα πρόβλημα αλλά όχι τόσο μεγάλο. Το μεγάλο του όπλο ήταν η ΣΕΚΑΠ …που για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις ήταν το όχημα για τον πολιτικό έλεγχο της Θράκης…και εδώ είναι η έκπληξη…όχι από την Ρωσία, αλλά από την Γερμανία.
Τέλος ο Ιβάν από την ΣΕΚΑΠ λοιπόν…αυτή πέρασε σε Ιαπωνικά χέρια. Παράλληλα όμως τέλος και για πολλά πράγματα που ξέρατε για την Θράκη.
Καμιά φορά η σωτηρία έρχεται από το ανέλπιστο, έστω κι αν αυτό ξεκίνησε από μερικούς ρακένδυτους μετανάστες το 1922.

Δ.Κ.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας