Του μυαλού και της καρδιάς

Ψυχής οικία το μυαλό

Μα της καρδιάς προστάτης

Ότι διατάζει η λογική

Σου γίνεται εφιάλτης

 

Τάφος το ένα μέρος του έρωτα

Ανάσταση το άλλο

Των καμπαναριών τα κρόταλα

Προσμένουν το σινιάλο

 

Πένθιμο να είναι άρα αυτό

Ή χαρμόσυνο με ζάλη

Μεγαλοπαρασκευιάτικο δειλινό

Ή έξαψης πεντοζάλι

 

Τα μάτια κρατάνε το σχοινί

Το στόμα το γλωσσίδι

Τα φυλλοκάρδια δίνουν τον ρυθμό

Το αίμα φτερουγίζει

 

Άμοιρη γυναίκα τι καρτεράς

Πονάς και υποφέρεις

Το πεπρωμένο εσύ κρατάς

Τον ήλιο να αγναντεύεις.

 

Η άνοιξη ήρθε στον καιρό

Τα σύννεφα μαδάνε

Ένα φιλί είναι η αρχή

στα χείλη που διψάνε

 

 

Αργύρης Δεσποτόπουλος

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Εγγραφείτε στο Newsletter μας